ღმერთების შვილები

ის ორი ერთად მიფრინავს ცაში და მთელ სამყაროს საკუთრად თვლიან,
ის ორი ერთად უჩუმრად ფრენენ და ცის კიდესთან ბგერებს ახლიან,
კერას იქმნიან, კერვით ნისლიან შართქვინს ქმნიან და თანაც იცვლიან,
ვერავის მზერენ, ვერას ხედავენ, მხოლოდ დიდ ლოდში წინ და წინ ვლიან,
ლოდი მიფრინავს, ორიც ისვენებს, შავ უქიანოს რომ ეკუთვნიან,
ლომებს დასდევენ, ომებს აცვენენ, ქალაქებს შავ-ბნელ ღამეს აჩვევენ,
სიყვარულს კლავენ, ხან აცოცხლებენ, ხანაც ბედის ძაფს რთავენ, არღვევენ,
ვის რა შეხვდება და რა ვედრება წარმოითქმება უსუსურ ბაგეთ,
ორნი ღიმს სძღვნიან, ღმერთების წვნიანს სვამენ, ამბობენ: „პატივი მაგეთ“,
თავს იშტერებენ, სხვებს იმტერებენ, მაგრამ ძალებით მკლავს იღერებენ,
რათა მათ ძალუძთ ბედის ტრიალი, ღმერთების სახეს შეიფერებენ,
ზეციერთაც კი მათი შიში აქვთ, ვინც ბედს ფლობს ჩანგსაც თვით ამღერებენ.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s