გი დ’ ჟი

უძილო ღამე ისევ დამიფრთხეს −
თითქოსდა ისევ ღრმად მძინებოდეს;
მსურს, სიმშვიდეში მეღვიძოს, მითხრეს:
„შენც სიზმარს ვინღა გეცილებოდეს,
ვის რად სჭირდება შენი ფხიზლობა,
ვის რად სჭირდება შენი აზრები!“

 

და დაასრულეს სიფხიზლის ლღობა,
აზრს გამოსტაცეს კარგი სიტყვები,
და დამიმძიმდა მხრებზე შართქვინი,
თვალში გამიქრა ფერადი ლხინი,
მითხრეს:
„ნუ უცქერ სხვებს, რადგან მოგატყუებენ,
წყალთან წყაროს წყალს მოგაწყურებენ,
გრძნობას ჟამიერს გაგიქრობენ და
შეიგრძნობ, თითქოს იგი მომშვენდა,
მაგრამ ცრუ არის თვითგანცდა სულთა,
როგორც სიცოცხლე ცად დაღუპულთა“.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s