მოგონება

აჰა, დადგა ის დროება, როცა რისხვით შემომხედავ,
აღვზევდი და ქვემოდან მცქერ, უკვე სხვა მხრივ − ნათლად მხედავ.

მიწად მცქერდი, ტალახადაც, გარეთ გამო რომ სრულ იყავ,
ახლა კიდე ვერ მცნობ − თურმე აქამდე მე უსრულ ვიყავ?!

მეც ვნატრობდი შენთან ყოფნას, ვოცნებობდი, მოსულიყავ,
მაგრამ მუდამ სხვას ელოდი, ჩემს ოცნებებს შენ რული ჰყავ.

ახლა ნაზი ყვავილი ხარ, მე კი ეკლად გავიზარდე,
მოკარებას ვეღარ ვბედავ, გული ქვესკნელს შეგიზარდე;

ვგრძნობ, რომ ქვესკნელს დაესესხე, ჭაობი სიმარდით ზარდე,
ცეცხლს აქრობდა შენი სუნთქვა, მწარე არის თვით ლაქარდე;

შენთან ვგრძნობდი, რომ ქვესკნელის თვით სიმჟავით უნდა ვყარდე,
მით გაგშორდი, გავიზარდე, აღვზევდი და გავიმართე;

ვხედავ, შენში შური ღვივის, გრძნობა მწკლარტე, ავად ფართე,
აწ იმარჯვე ხელთ ჩხირები და სიკეთის ძნები დართე;

თუმცა უკვე გვიანია, რისხვით მიმზერ და შემართე
დროშა ცაში გულს სიავის, გრძნობა ავი ვერად მართე.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s