დაბრუნება

(ნაწყვეტი პოემიდან ,,ღმერთების ნადიმი”) სიტყვა ითხოვა როქიმ, სითეთრით შუქს ირეკლავდა მისი სამოსი, არც მხცოვანია, არც ახალგაზრდა, წვერი მეჩხერი აქვს, ვით ნათოსი. შავ წვერს ამშვენებს შიგ ჩაქსოვილი, ძეწკვი, სამაგრი, ჯავარ–ოქროსი, მრავალნაკეცი გრძელი სამოსი ხვეული იყო, ვით კომბოსტოსი, მოსულ კაცთაგან, მღვდელმსახურთაგან იყო ყველაზე იგი უმცროსი, ილუმელ ღიმით კრებას გაჰხედა, სიტყვა წარმოთქვა, ვითა უფროსი, დაიწყო თხრობა დასაბამიდან, ამბავივრცლად “დაბრუნება”

ღმერთების ბჭობა

,,დაე, დაიწყოს ჩვენი ღრეობა, კაცთა ბედი ხომ განსჯას ელოდა!” – წარსდგა მაღალი თვალებლაჟვარდა, სიტყვა სათქმელად არ ელეოდა. ,,სიმართლეს ამბობ, უზენაესო”  – კვერი დაუკრა თმაგრძელმა, – ,,ჰო და, ვამცნოთ სამყაროს უფალთა კრება, ქარი ვავლინოთ, ვით მაშინ ქროდა, როცა მისრეთის ხელმწიფეს ჩვენთვის კადნიერების სიტყვა უკრთოდა”. ,,ქარბუქიანო, შენი ჯერია, ააშრიალე ხეები მშვიდი, აღვიძე ზღვები, რომ იგრძნოს მიწამ ჩვენივრცლად “ღმერთების ბჭობა”

Create your website with WordPress.com
დაიწყე