ღმერთების შვილები

ის ორი ერთად მიფრინავს ცაში და მთელ სამყაროს საკუთრად თვლიან,
ის ორი ერთად უჩუმრად ფრენენ და ცის კიდესთან ბგერებს ახლიან,
კერას იქმნიან, კერვით ნისლიან შართქვინს ქმნიან და თანაც იცვლიან,
ვერავის მზერენ, ვერას ხედავენ, მხოლოდ დიდ ლოდში წინ და წინ ვლიან,
ლოდი მიფრინავს, ორიც ისვენებს, შავ უქიანოს რომ ეკუთვნიან,
ლომებს დასდევენ, ომებს აცვენენ, ქალაქებს შავ-ბნელ ღამეს აჩვევენ,
სიყვარულს კლავენ, ხან აცოცხლებენ, ხანაც ბედის ძაფს რთავენ, არღვევენ,
ვის რა შეხვდება და რა ვედრება წარმოითქმება უსუსურ ბაგეთ,
ორნი ღიმს სძღვნიან, ღმერთების წვნიანს სვამენ, ამბობენ: „პატივი მაგეთ“,
თავს იშტერებენ, სხვებს იმტერებენ, მაგრამ ძალებით მკლავს იღერებენ,
რათა მათ ძალუძთ ბედის ტრიალი, ღმერთების სახეს შეიფერებენ,
ზეციერთაც კი მათი შიში აქვთ, ვინც ბედს ფლობს ჩანგსაც თვით ამღერებენ.

ღმერთების ბჭობა

4. ღმერთების ბჭობა

,,დაე, დაიწყოს ჩვენი ღრეობა, კაცთა ბედი ხომ განსჯას ელოდა!” –
წარსდგა მაღალი თვალებლაჟვარდა, სიტყვა სათქმელად არ ელეოდა.
,,სიმართლეს ამბობ, უზენაესო”  – კვერი დაუკრა თმაგრძელმა, – ,,ჰო და,
ვამცნოთ სამყაროს უფალთა კრება, ქარი ვავლინოთ, ვით მაშინ ქროდა,
როცა მისრეთის ხელმწიფეს ჩვენთვის კადნიერების სიტყვა უკრთოდა”.

,,ქარბუქიანო, შენი ჯერია, ააშრიალე ხეები მშვიდი,
აღვიძე ზღვები, რომ იგრძნოს მიწამ ჩვენი რისხვა, აწ დღეები ფლიდი
დასრულდა, დრონი იწყება ღვთათა, აღარ გვჭირდება ლოცვანი შვიდი!” –
უზენაესმა წამ-უყო ქალღმერთს და განიძარცვა ღვთაებამ რიდი,
თმა ჰაეროვნად გადმოაფინა, ქარმა მიწაზე დაჰქროლა დიდი.

კვლავ მოიწარღვნა: წყლები აზვირთდა, ზესხმა, ზოველა მიწას დაატყდა,
ქარბუქმა შთანთქა მშვიდი საღამო, წივილი ტევრის და ხეთა ატყდა.
მრუმე მაზარა ზეცამ მოისხა, მათრახით ელვას სცემდა და ზარმა
შიშის დაჰგრემა, ადამიანებს გულში სიფხიზლის გრძნობათა ქარმა
მძლავრად დაჰქროლა, გრუხუნმა ღმერთთა ააწიოკა, შეაკრთო კაცთა
თითქოს უდრეკი სულები, ახლა თრთოდნენ, ვით ცეკვა დამფთხალთა ვაცთა.

,,საკმარისია!“ – დასჭექა მტკიცედ თვალებლაჟვარდამ და უხმო ქალღმერთს,
,,დავიწყოთ კრება, განვსაჯოთ ამ წამს, ადამიანის ბედი, თუმცა ერთს
თამამად ვიტყვი, ჩვენი ბრალია, რადგან მივეცით გონება, გვმართებს,
ვიყოთ ფრთხილები, რათა შეცდომა არ მოგვივიდეს, როგორც მოკვდავებს“, –
უზენაესის რძისფერ სახეზე, გამოისახა გულ-ნაღვლის  ფერი,
თავი ჩაქინდრა, დაღონდა ძლიერ, მაღლა შემართა მარცხენა ცერი,
წამოიმართა, ამაყი მზერა, შეავლო დამსწრე კრებულს და კვერი
დაუკრა ყველამ თანხმობის ნიშნად, მან განიდევნა ფიქრები შტერი.

„ადამიანში არის შურ-ქვინი, სიკეთის სხივი, ნათელი ღვთისა,“ –
წამოიმართა ბედნიერება, თავისი აზრი გამოთქვა, – „მთისა,
ბარის და ზღვათა ბატონნი მიწად ჩვენ ვქმენით, მათში ღვთის სული კრთისა,
არ დავივიწყოთ ჩვენი სინათლე მათ შურ-ქვინშია, ერთმანეთისა
შური და ჯავრი ზოგჯერ შეიპყრობს, თუმც სიყვარული ზეცად მნათისა
მათი სხეულის ყოველ წერტილში კიაფობს, როგორც შუქ სანათისა“.
ბედნიერება ფარფატით დაჯდა მზერა მოავლო დამსწრე მნათობებს,
ცდილობდა, ეგრძნო მათი განცდები, ვიდრე სიცრუე ღვთის სანათობებს
დაისადგურებს, შური გრძნეული სისხლისფრად დაჰფერს მნათობთ ერთობებს.

წამოიმართა წითელი ღმერთი, მკრთალად იღიმის, როგორც ცბიერი
ფარფატით ნელა მოიწევს შუას, თითქოს წყალია არა თხიერი.
სიტყვის სათქმელად შეემზადა და კისკისით წართქვა ხმის თვინიერი,
თითქოს ამბობდა სათქმელს უჩუმრად, მხოლოდ ხვდებოდა გონი ხნიერი.
„მე მოგიწოდებთ ერთ ახალშობილს, ნიჭი ვუბოძოთ საცნობიერი,
მიწიერ ღმერთებს, მიწის ღვთაებებს, შევატყობინოთ, რომ მიწიერი
არსება მალე მოევლინება, ხელთ კი ექნება მეტად ძლიერი
ძალაშინი და გრძნეული ხედვა, ჩავბეროთ სული ღვთის მაგიერი,
ბედით შევბოჭოთ მისი არსება და იგრძნოს მიწამ გრძნება ღვთიური,
კადნიერებით აღსავსე სულნი თუალეჰის ცეცხლს ჩავრგოთ, ციური
სული უბადრუკ მიწას ვავლინოთ და იყოს ჩვენი შუქი მზიური,
დაე, გვინათოს გზა სამომავლოდ, ადამიანთა მორჩილებისთვის,
ასე დავსაჯოთ კაცობრიობა, ჩვენი, მნათობთა დავიწყებისთვის!“
მშვიდად მიუჯდა საკუთარ ადგილს, დუმს  და იცქერს შორს სჯა-მხილებისთვის,
ყველა ღვთაება და ყველა ღმერთი უცქერს და მოსწონთ, თან მის შვებისთვის
არვინ ემდურის, როგორც ძველ დროში, ტყუილ სიტყვებთან დამოყვრებისთვის.

ჩაფიქრებული მძიმე თვალებით უზენაესმა ჰკითხა დანარჩენს:
„აბა, რას იტყვით, უცხო ხალისით, დავეთანხმები მე თქვენს განაჩენს,
კაცობრიობის ავ-ბოროტებამ, ზღვარი დაუდო ჩემს მოთმინებას,
მათ მიერ მათი შეცნობისათვის – მე ველოდები თქვენს განჩინებას –
დავეთანხმებით ცბიერებას თუ ქარბუქიანი მოავლენს წარღვნას,
შეწყდება გონის სიცოცხლე, აწი, კაცობრიობა მოელის დასკვნას,
ჩვენი მნათობთა განაჩენით კი კაცი მოკვდება, ან შეცვლის ქცევას,
აწ, არჩევანი ჩვენ გავაკეთოთ, აღარ მოველი აზრების რხევას!“.

წარსდგა უმრწესი ღვთაებათაგან, სული ნათელი ყველაზე მკვეთრი,
მდაბლად გამოთქვა თავისი აზრი და ასხივოსნებს, სპეტაკზე თეთრი,
სიკეთის სხივებს გადმოაფენს და ყველა ღვთაებას სინათლის კეთრი
მოეკიდება და თან მშვიდდება მნათობთ კრებული, თუ გინდ შავ-თეთრი
განცდებით ყველა შებოჭილ იყოს, სპეტაკი სულის სიტყვები ნელი,
ნაზად ნათქვამი, სიცოცხლის ხენი, დააცხრობს ფოთლებს და უშფოთველი
გრძნობებით უმალ კრებული ღმერთთა წყნარი შუქ-ჩრდილით, დაუშრობელი
უმზერენ მნათობს და მის სიტყვებში აზრი ბრძენია და უშრობელი:
„კაცთა მოდგმაა ჩვენი ხატება, ჩვენებრ განცდებით განიცდის ყველა,
ჩვენსავით უყვართ და სძულთ ჩვენსავით, ნუთუ, არ ერგოს გონებას შველა?!
ჩვენ გავაჩინეთ, ჩვენვე მივეცით აზრი და ნება, ვით ფეხშიშველა
პატარა ბავშვი რომ შეისწავლის, ეკალ-ბარდებზე რა მიეშველა,
მაშინ ჩაიცვამს ტყაპუჭებს ფეხზე, ნუთუ ჩვენც შურმა აგვამეტყველა?!
ვაცადოთ კაცთა მოდგმას განცდები და აღიზარდოს მათში ნიშნები,
მაგალითები ბოროტებისა და სიკეთისა, ასევ შიშები
მათში გააჩენს მისაბაძ ნიმუშს, აღარ გვექნება ჩვენც შენიშვნები;
კაცს თითოეულს მოეკითხება, კარგი იქნება ან თუ გინდ ავი,
ნუღა გავწირავთ კაცობრიობას, არ იმსახურებს, სულთამღუპავი
რომ მივუჩინოთ, გადავაჯიშოთ, ჩვენი ქმნილება თავისუფალი,
თავისუფლებით აღვსილი სული, ის თვითონ არის თავის უფალი!“.

„ერთს მოგახსენებთ, მნათობთ კრებულო,“ – სიტყვა ითხოვა შორს ჭვრეტის მნათმა –
„ჩემი თვალები დაბრმავებული, უფრო მეტს ხედავს, ვიდრე თქვას ათმა
ღვთაებამ, სულმა ნათელმა ზეცად, ვხედავ მომავალს ურიცხვს და მრავალს,
ჩვენი გონება თითქოს უნაკლო, მაგრამ წყეული, წინისწინათმა
სპეტაკმა ცეცხლმა თითქოს წაართვა ძალა ნათების გრძნეულ უკვდავ ალს,
ჩვენ აქ ქილიკით და დამცინავად კვლავ განვიკითხავთ კაცთა მომავალს,
ამას სჯობია, მივანდოთ შვილებს, რომ ბედისწერის ჯაჭვი გრდემლს თვითონ
დასცენ და თვითონ მათ გამოჭედონ, აკინძონ რგოლნი თვით ლითონ-ლითონ“.

სიტყვა ასრულა და მზის სხივებით იმკო  კვამლივით თვისი სხეული,
აკვირდებოდა ღმერთების ქცევას, ზოგი იწონებს სიტყვას, ჩვეული
ღვთაებრიობით წინ წარსდგა მნათი, უზენაესი, დაურხეული
სიტყვა წარმოსთქვა და განაჩენი თქვა ხმაღაღადით თვალებრწეული,
ხან მარჯვნივ ცბიერ გაიხედავდა, ხან მარცხნივ მზერით გადმორხეული.
„გადავწყვიტე, რომ ადამიანი მთავარი არის, ვით ჩვენ რჩეულნი
პასუხისგებით, ჩვენი შეცდომა, გადავჭრათ სხვა გზით, ვით თქვენეულნი
სიტყვა ნათქვამი, აზრი სპეტაკი, წრფელი სურვილნი გამორჩეულნი
საგულისხმოა, სანდოა ჩემთვის, კაცობრიობა დავსაჯოთ სხვა მხრივ,
ჩვენ გავაჩინოთ მიწას გრძნეული, რომ იყოს როგორც გადარეულნი,
გაბრაზდეს ძლიერ, რისხვამ შეიპყროს, შური იძიოს, იყოს ყველა მხრივ
მოცული ავი გრძნობებით, რათა თავს დაატეხოს მიწას ღვთაებრივ
რისხვა, რომ ავი კაცობრიობამ შეიგრძნოს ნება ღვთის სამართლებრივ.
დაე, ვაგზავნოთ ჩვენ მიწის სული, კაცის სხეულში ჩასახვისათვის
მან გაამზადოს გრძნეული ძალა. დაე, აღსრულდეს სამართლისათვის
ჩემი ნათქვამი და ჩვენი ზრახვა, იყოს ყველანი თავის თვისათვის,
მე კი არავის შევზღუდავ მიწად, თუკი მიზანი ბოლო თვისათვის
აღესრულება და კაცთა გონი გაითავისებს გაკვეთილს ზეცის,
არ დაისჯება და განმწესდება მნათი თუ კაცი  თარეჰისათვის,
თუ საბოლოო ზრახვა ზეჰისა აღესრულება, ცრემლ ათასკეცის
და სიყვარული მდუმარე მწველი ალებით, როგორც გრდემლს გადაეხლის
ურო ძლიერი, ისე ლილატი ადამინის გულს შეასკდება
მაშინ შესრულდეს ეს ჩვენი წყევლა, როცა კაცს სული ხელთ შეაკვდება“.