ღმერთების შვილები

ის ორი ერთად მიფრინავს ცაში და მთელ სამყაროს საკუთრად თვლიან, ის ორი ერთად უჩუმრად ფრენენ და ცის კიდესთან ბგერებს ახლიან, კერას იქმნიან, კერვით ნისლიან შართქვინს ქმნიან და თანაც იცვლიან, ვერავის მზერენ, ვერას ხედავენ, მხოლოდ დიდ ლოდში წინ და წინ ვლიან, ლოდი მიფრინავს, ორიც ისვენებს, შავ უქიანოს რომ ეკუთვნიან, ლომებს დასდევენ, ომებს აცვენენ, ქალაქებს შავ-ბნელ ღამესვრცლად “ღმერთების შვილები”

ღმერთების ბჭობა

,,დაე, დაიწყოს ჩვენი ღრეობა, კაცთა ბედი ხომ განსჯას ელოდა!” – წარსდგა მაღალი თვალებლაჟვარდა, სიტყვა სათქმელად არ ელეოდა. ,,სიმართლეს ამბობ, უზენაესო”  – კვერი დაუკრა თმაგრძელმა, – ,,ჰო და, ვამცნოთ სამყაროს უფალთა კრება, ქარი ვავლინოთ, ვით მაშინ ქროდა, როცა მისრეთის ხელმწიფეს ჩვენთვის კადნიერების სიტყვა უკრთოდა”. ,,ქარბუქიანო, შენი ჯერია, ააშრიალე ხეები მშვიდი, აღვიძე ზღვები, რომ იგრძნოს მიწამ ჩვენივრცლად “ღმერთების ბჭობა”

Create your website with WordPress.com
დაიწყე