ღამის გუშაგი

ლაჟვარდ სივრცეში ვერცხლის ისრები, მთვარემ ბრძანა და ასე ინება: „ნისლის აჩრდილად განიფინები და ცოცხალ ძალად მოეფინები!“ რძისფერი ღამე შენი შეხებით, ახალ სივრცეში გარდაიქმნება, ოცნებაც მკრთალი შენზე ნაფიქრი ახალი ძალით ვერცხლისფრად კრთება. მარქვალას სუნთქვით, ღამევ სად მიქრი?! ის ტალად გიდგას, წამიც გაკრთება, რძისფერი მანგის თეთრი ნათებით, ნაღველი ღამის გაფერმკრთალდება. ნარინჯისფერი ფოთოლთ შრიალი, ბირას ხიობად გარდამქნის ხელად,ვრცლად “ღამის გუშაგი”

სიზმარი ქვესკნელში

რაღაც იღვიძებს, ცა ღარ-ღარ მძვინვარებს, მოჰქუხს ხუმრობით ქვითინი, მცველნი კვდებიან და თან-თან მძინარებს, გონს თუ მოვუხმობ, მაშინ ვიცინი, მაგრამ ვიძიებ რაც კარ-კარ მდინარებს, შორს მწუხრად მოჩანს სევდათ მდინარე, შევცურავ შიგნით და დავლევ ლეთეს, ვეღარ ვიხსენე ტკივილი, თვით დამავიწყდა ტანჯვის ტირილი, სულში აღიძრა უცხო კივილი, კედელს შეასკდა წყვდიადი ღამის, ეძებს გასასვლელს, მესმის ჩივილი, თითქოს დავნებდი, დავყევი ვნებას, ვცდილობ განვკურნო მკვდარივრცლად “სიზმარი ქვესკნელში”

Create your website with WordPress.com
დაიწყე