მოგონება

აჰა, დადგა ის დროება, როცა რისხვით შემომხედავ, აღვზევდი და ქვემოდან მცქერ, უკვე სხვა მხრივ − ნათლად მხედავ. მიწად მცქერდი, ტალახადაც, გარეთ გამო რომ სრულ იყავ, ახლა კიდე ვერ მცნობ − თურმე აქამდე მე უსრულ ვიყავ?! მეც ვნატრობდი შენთან ყოფნას, ვოცნებობდი, მოსულიყავ, მაგრამ მუდამ სხვას ელოდი, ჩემს ოცნებებს შენ რული ჰყავ. ახლა ნაზი ყვავილი ხარ, მევრცლად “მოგონება”

დაბრუნება

(ნაწყვეტი პოემიდან ,,ღმერთების ნადიმი”) სიტყვა ითხოვა როქიმ, სითეთრით შუქს ირეკლავდა მისი სამოსი, არც მხცოვანია, არც ახალგაზრდა, წვერი მეჩხერი აქვს, ვით ნათოსი. შავ წვერს ამშვენებს შიგ ჩაქსოვილი, ძეწკვი, სამაგრი, ჯავარ–ოქროსი, მრავალნაკეცი გრძელი სამოსი ხვეული იყო, ვით კომბოსტოსი, მოსულ კაცთაგან, მღვდელმსახურთაგან იყო ყველაზე იგი უმცროსი, ილუმელ ღიმით კრებას გაჰხედა, სიტყვა წარმოთქვა, ვითა უფროსი, დაიწყო თხრობა დასაბამიდან, ამბავივრცლად “დაბრუნება”

***

მინდა, შევქმნა პერსონაჟი, ქალი. მინდა, იყოს უმტკიცესი რვალი. რომ მკითხველი განარისხოს ქცევამ, თქვან, რომ იგი გამოზარდა ევამ, თქვან, რომ გვერდით ლილიტი მას ჰყავდა და ასწავლა, რაც სიმართლეს ჰგავდა, თქვან, რომ იგი არის ქვეყნის ბოზი, თქვან, პირიქით არის ავგაროზი, თქვან, მან შერყვნა თვით ღვთიური ნეკნი, თქვან, გმირია, თვით გულშეუდრეკნი. მოკლედ, მინდა, შევქმნა ქალის სახე, იყოს ყველავრცლად “***”

Create your website with WordPress.com
დაიწყე