Featured

Disney (დისნეი), ქართული ენა და დუბლირება

ერთი თვის წინ გამოქვეყნდა სტატია „დაე, „დისნეის“ ძალა იყოს ჩვენთან“, რომლითაც გვაუწყეს, რომ საქართველოს საზოგადოებრივმა მაუწყებელმა ხელშეკრულება დადო „დისნეისთან“ და „დისნეის“ საუკეთესო პროდუქცია არხის საეთერო ბადეში დაიდებს ბინას“. თუმცა ამ ყველაფერს აქვს პირობაც, კერძოდ, უნდა მოხდეს „ფილმების უმაღლესი ხარისხით დუბლირება“.

„იუთუბს“ თუ გადახედავთ, გულშემატკივრების მიერ განთავსებული ვიდეოებს იპოვით, რომელშიც „დისნეისა“ პერსონაჟები მრავალ ენაზე მღერიან თუ მეტყველებენ. ვერც ერთ ვიდეოში ვერ ნახავთ ქართულ ვერსიას.

საცნობაროა ის გარემოებაც, რომ გმირები მღერიან ისეთ ენებზე, როგორიცაა ყაზახური და ისლანდიური. ეს საყურადღებოა, რადგან ისლანდიურზე დაახლოებით 315 ათასი ადამიანი საუბრობს, ხოლო ყაზახეთში რუსულად უფრო მეტყველებენ, ვიდრე მათ ნაციონალურ ენაზე.

რა თქმა უნდა, მადლობა უნდა გადავუხადოთ საქართველოს საზოგადოებრივ მაუწყებელს ამ შესანიშნავი საქმისთვის, მაგრამ დამოუკიდებლობის აღდგენიდან თითქმის 30 წელი გავიდა და ქართული ენის პატივისცემას ვერ შევეჩვიეთ. ვერ გავითავისეთ ის, რომ ინსპირაცია „ძერსკად“ და „სვეცკად“ კი ჟღერს, მაგრამ მას ქართული შესატყვისი აქვს. ისიც ვერ გავითავისეთ, რომ სამეცნიერო ტექსტების თარგმნისას თუ გამოვიგონებთ ქართულ სიტყვებს ცუდი არ იქნება, როგორც ეს მოხდა მე-20 საუკუნეში და დღეს ყველა ვიყენებთ: წრფივს, სამკუთხედს, ბლაგვს, განტოლებას, ნაჯერ და უჯერ ხსნარს და ა.შ.

ბოლოსთვის ვიტყვი, რომ თუ საქართველოს მოქალაქეს საკუთარი სახელმწიფო ენის პატივისცემა არ გააჩნია, მას ვერც ქვეყნის პატივისცემა ექნება, რაც არ უნდა „ძერსკი“ და „სვეცკი“ იყოს საკუთარ გარემოცვაში და სიტყვები „ენა, მამული, …“ იქნება „სლენგი, კოლონია, …“.

Featured

,,დღე უკანასკნელი, დღე…”, როცა კაცს ყველაფერი ეპატიება

ქართული ფილმი, ,,დღე უკანასკნელი, დღე პირველი”, 1960 წელსაა გადაღებული. ბევრი ცნობისაღმძვრელი სცენებია, თუმცა განსაკუთრებით გამოვყოფდი ,,მე-5 სართილის ოჯახის” ამბავს.

მოსიყვარულე ოჯახს პრობლემები მაშინ ექმნება, როდესაც ქმარი (ლევანი), ინჟინერი, გაიწვიეს რუსეთის დასალიერში, ექიმი ცოლი (თამარი) კი თბილისში რჩება. ლევანი თამარს ჰღალატობს. მან ცოლი მიატოვა; ეტყობა, მისი გული ,,რუსის ქალმა” დაიპყრო.

თამარი დიდ ხანს ელოდა ქმარს, ვიდრე იმედი არ გადაეწურა და ხაბაროვსკში ინსტიტუტის ამხანაგ გივისთან, რომელსაც თამარის სიყვარული არ განელებია, არ გაემგზავრა. მას შემდეგ, რაც ლევანმა თამარი მიატოვა, გივი წერილებს უგზავნიდა და ქალმაც გადაწყიტა, საკუთარი ბედნიერება, საკუთარი იმედებია თბილისში დაეტოვებინა.

სიუჟეტიც აქედან ვითარდება.

ფოსტალიონი გიორგი და მისი შემცვლელი ლამარა მე-5 სართულზე დაზღვეულ წერილს მიიტანენ და აღმოაჩენენ, რომ თამარი წასულა. ამ დროს მოდის დეპაშა, ლევანი იტყობინება, მალე ჩამოვალ და დამხვდითო. გიორგი და ლამარა სადგურზე მიდიან, რათა თამარს დეპეშა მიუტანონ, უკან, ოჯახში დააბრუნონ და ოჯახი დანგრევას გადაარჩინონ (თითქოს ოჯახი აქამდე მთელი იყო, თითქოს ოჯახში მხოლოდ თამარი არ ყოფილიყო).

პარალელურად კადრი გადადის აეროდრომზე, ვხედავთ ლევანი იღლიაში ბავშვისსათამაშოგაჩრილი როგორ დაეძებს მოსიყვარულე ცოლს. შემდეგ ბინაში ბრუნდება და იქაც დაეძებს, ეძახის: ,,თამარ, თამარ”, თუმცა არავინ პასუხობს. ბოლოს იგებს, თამარი და ბავშვი წავიდნენ, წავიდნენ სამუდამოდ, მას კი მხოლოდ წერილი დაუტოვეს. წერილში კი თამარი წერს: ,,არ მეგონა, თუ ჩვენს სიყვარულს ასეთი ბოლო ექნებოდა. მივდივარ. მშვიდობით!”. ლევანს რატომღაც ეგონა, რომ ცოლი ბოლომდე დაელოდებოდა. ამას მაშინ ვხვდებით, როდესაც წერილს იმედგაცრუებული კითხულობს.

გულგატეხილი ლევანი ჩაფიქრებული ზის, ღმერთმა უწყის რაზე ფიქრობს, ხელში გაშლილი ქაღალდი უჭირავს, როცა კარი იღება და თამარი ბრუნდება. ცოლი და ქმარი ერთმანეთს ეხუტებიან და ოჯახიც გამრთელებულია.

ცქვირინისეული, ანუ საინტერესოა ის, რომ ფილმში რატომღაც ოჯახის შენარჩუნება ქალის მოვალეობაა; ქალი უნდა ელოდოს კაცს, უნდა აპატიოს რუს ნაშებში ძრომიალი და როცა ის დაბრუნდება, სახლში უნდა დახვდეს და ჩაეხუტოს კიდეც. ვიღაც იტყვის, თამარი ოჯახში რომ დაბრუნდა, მისი არჩევანია, მაგრამ არჩევანი არ არსებობს, როდესაც რაღაცას გაიძულებენ. ფილმის ყურებისას ვხვდებით, რომ ქალი იძულებულია ყველაფერი აიტანოს, კაცს კი ყველაფერი ეპატიება.

Featured

როცა თეატრი მხოლოდ თეატრალურობაა

თეატრმა, ანტიკური ბერძნების გამოგონებამ, ადამიანებს სანახაობა მისცა, ადამიანების განცდები და გრძნობები თვალსაჩინო გახადა, ადამინებს ადამიანების სულში ჩაახედა.

საქართველოშიც პოპულარულია იგი. მეტიც, თბილისში რუსული თეატრიც კი არსებობს. მაგრამ ისეთი შეგრძნება მრჩება, თითქოს თეატრების გარკვეული ნაწილი გაჭედილია, მეცხრამეტე საუკუნეშია ჩარჩენილი, ვერ ვითარდება — თითქოს ბრეჟნევის უძრაობის ხანა დაუდგათ.

შარშან, იანვარში თუმანიშვილის თეატრში ,,მეფე ლირს” დავესწარი. ვერ ვიტყვი, რომ ნანახით აღვფრთოვანდი, მაგრამ ცუდი წარმოდგენა არ იყო. მთავარ როლს ზურა ყიფშიძე ასრულებდა. გამორჩეულად თამაშობდა კორდელიას კატო კალატოზიშვილი. სხვა ისეთი არავინ დამამახსოვრდა; არავინ, მიუხედავად იმისა, რომ სპექტაკლს ქართული თეატრის მსახიობების გამოჩენილი და სტაჟიანი მსახიობები თამაშობდნენ.

ერთხელ ფბ-გვერდზე გამოვაქვეყნე მიუზიკლ ,,მეფე ლომის” თრეილერი და მივაკომენტარე, ქართულ თეატრს ვიზუალური მხარე აკლია-მეთქი. არ ვიცი საიდან, როგორ, ვიღაცა (სავარაუდოდ თეატრმცოდნე, ანდა თეატრის მსახიობი) გამოჩნდა და ამიხსნა, რომ თეატრში მთავარი სხვა რამ არის, რაც არ გესმისო. შესაძლოა მართალიც იყოს, მაგრამ მე რიგითი მაყურებელს თეატრში მხოლოდ სხვა რამ არ მიზიდავს, მისი ვიზუალი, ჩემთვის, ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საკითხია. თუ თეატრის გამომსახველობითობა მხოლოდ მსახიობების ოსტატობაზეა დამოკიდებული, სპექტაკლის თამაში ტანსაცმლის გარეშე, ტილოს ტომრებითაც შესაძლებელია. სხვა რამისთვის, მსახიობთა გამოსახული ემოციებისთვის პანტომიმის თეატრს ვეწვეოდი, მაგრამ მე არ მიყვარს იგი.

ჰო და, კიდევ ერთი, ხომ ვთქვი, რომ ,,მეფე ლირს” დავესწარი-მეთქი, პირველი წარმოდგენა გადაიდო. გადაიდო, რადგან მთავარი როლის შემსრულებელს რაღაც პრობლემა შეექმნა (ზუსტად არ ვიცი და არც არის საინტერესო). ვიკითხე, ამხელა თეატრია და დუბლიორი არ ჰყავთ-მეთქი. იცით რა მიპასუხეს? ჩვენ აქ ზურა ყიფშიძის სანახავად მოვედითო. ალბათ, იგულისხმეს, მის გარეშე სპექტაკლს აზრი არ ჰქონდა.

ახლა ვსვამ (ზოგიერთისთვის ვსვავ) კითხვას:
თეატრის სხვა რამ ეს არის — მთავარი მასში მონაწილე მსახიობებია, რომლის გამოც ხალხი ივლის და შეავსებს დარბაზს, თუ თვითონ სპექტაკლი?

ამ კითხვებზე პასუხი თქვენთვის მომინდვია. მე კი თეატრში იმ ვივლი, თუ სპექტაკლი მომეწონა, თუ ერთეული მსახიობთა თამაში კი არა, მთლიანი შესრულება იქნება აღმაფრთოვანებელი, თუ დეკორაციები და კოსტუმები იქნება კარგი. არასდროს წავალ თეატრში მხოლოდ თეატრალურობის გამო, სხვებისთვის მოსაჩვენებლად; თეატრში არასდროს წავალ მხოლოდ მსახიობის, ანდა რეჟისორის გამო, რომელიც შესაძლოა ბრეჟნევის უძრაობის ხანაშია ჩარჩენილი, მაგრამ მაინც სახელოვანია.

Featured

როცა თავი პრუსტი გგონია და სინამდვილეში რუხი ხარ

მარსელ პრუსტი უდაოდ გენიოსია. თუმცა თავის დროზე მისი შედევრი, ,,დაკარგული დროის ძიებაში”, არც ერთმა გამომცემლობამ არ გამოაქვეყნა. პრუსტი, მივიწყებული გენიოსებისგან განსხვავებით, მდიდარი იყო, ამიტომ შეისყიდა გამომცემლობა და საკუთარი ნაწარმოები თვითონ გამოსცა.

დიდი ხანი თავს ვიმშვიდებდი, გონებაში ვიმეორებდი: ,,მეც შევისყიდი გამომცემლობას და ჩემს ,,შედევრებს” გამოვცემ”, მაგრამ მივხვდი, რომ სიმდიდრე არაფერ შუაშია, უბრალოდ, პრუსტისგან განსხვავებით, ზოგიერთ ადამიანს წერის ნიჭი არ აქვს.

რატომ მოვაყოლე ეს ამბავი. ამასწინათ ერთ-ერთი წიგნის ფეისბუქრეკლამას გადავაწყდი, ავტორს ასეთი წანამძღვარი აქვს გაკეთებული (ზუსტი ციტირებაა):

“ამბობენ, საუკეთესო ავტორები ერთეულებისთვის წერენ წიგნებსო. მე კი, ვწერ წიგნებს, რომლენიც ხალხისგან, იმ ერთეულებს შექმნის”.

ვაკო დარჩია

მშურს ავტორების, რომელთაც მსგავსი ენთუზიაზმი აქვთ და თვლიან, ადამიანის ცვლილებები შესაძლებელია. მაგრამ როგორც დიდი ქართველი ფილოსოფოსი, მერაბ მამარდაშვილი ამბობდა, ადამიანის შეცვლა შეუძლებელია, შესაძლებელია მხოლოდ ადამიანში ცხოვრებისეული ეკვივალენტების აღიძრას. ლევან ბერძენიშვილს დავესესხები და ვიტყვი, წიგნი ადამიანს ვერ შეცვლის, ვერ გააკეთილშობილებს, ანდა გააბოროტებს. წიგნს შეუძლია ცხოვრებისეული ეკვივალენტების წარმოშობა, რომელიც გადაწყვეტილებას მიგაღებინებს.

განსხვავება პრუსტის წიგნსა და რუხის წიგნს შორის ზუსტად ისეთივეა, როგორც განსხვავება პრუსტის გენიასა და რუხის გენიას შორის ადამიანში ცხოვრებისეული ეკვივალენტები წარმოშვას. ამიტომ ვაკო დარჩიას ენთიზიაზმისთვის ტაში, მაგრამ ვერც ერთი წიგნი ვერ შექმნის ერთეულებს. ამის გაკეთება ბიბლიამაც ვერ მოახერხა.

ღამის გუშაგი

ლაჟვარდ სივრცეში ვერცხლის ისრები, მთვარემ ბრძანა და ასე ინება:

„ნისლის აჩრდილად განიფინები და ცოცხალ ძალად მოეფინები!“

რძისფერი ღამე შენი შეხებით, ახალ სივრცეში გარდაიქმნება,

ოცნებაც მკრთალი შენზე ნაფიქრი ახალი ძალით ვერცხლისფრად კრთება.

მარქვალას სუნთქვით, ღამევ სად მიქრი?! ის ტალად გიდგას, წამიც გაკრთება,

რძისფერი მანგის თეთრი ნათებით, ნაღველი ღამის გაფერმკრთალდება.

ნარინჯისფერი ფოთოლთ შრიალი, ბირას ხიობად გარდამქნის ხელად,

ვარსკვლავთა მკვეთრი ძალით ციალი მანგის გვერდით დგას თვით ფოთოლ-ფერად,

თან ძალას მატებს და ფერმკრთალდება, მშვენება უცხო ჩუმად ლაღდება;

კვლავ შეივსება გრძნობების თასი და დაიმსხვრევა ის ლერწა ტახტი,

რამაც ამღერა ქვესკნელის ლახტი, ის უთვისტომო ეჟვანიც მკვდარი

აღდგება, ისევ დადგება დარი და დაისვენებს ქარბუქი-ქარი.

შენი შეხებით ვიგრძენი ფარი შემომხვეოდა, არ დასადარი

გრძნობა მეწვია – გაიხსნა კარი და შემოიჭრა უუღლო ხარი:

დაითესება თვით თუთას ეშხი და ვიზეიმებთ ახალდღეობას,

ხეზე შეკიდულ ხარის ტყავებზე ნისლის აჩრდილი იწყებს ღრეობას;

და სიყვარულის ფერმკრთალი ლანდი, მოისხამს გნასს და ძველი ქამანდი

დაიფერფლება თუთის ხის ფეთქვით, ჭრილობას ჰხვიეს ჯადოქართ ბანდი,

ყოველმა ძალამ ქმნა თავიანთი, აჰა, განათდა იგი ბინდბანდი.

შენი ფერები

მინდა, გხედავდე მხოლოდ ფერებში,
რომ მთლად შევიგრძნო ცისფერი ზეცა.
მინდა, გიცქირო მზისფერი ნისლით
და მით ვიხილო, რაც გულზე მეცა;
მინდა, წითელი გქონდეს ღიმილი,
რომ ცეცხლისფერი იყოს ეს კოცნა.
მინდა უფერი იყოს ტკივილი,
ვერავინ მიხვდეს ტრფობამ რა მომცა;
მინდა, გიხილო მხოლოდ ფერებში,
ამით შევიგრძნო ღვთიური გრძნობა,
შენი სიტყვების უთქმელ დღეებში
შავად ვიხილო, მინდა, ეს ტრფობა.
თუ მიმატოვებ და გაფრინდები,
როგორც ბულული ბაბუაწვერას,
ნაცრისფერ ტევრში გავირინდები,
ნისლში გიპოვი, ვიპოვი შველას.
ვფიქრობ, უფსკრულში ნაირფერები,
სიზმარს ვიხილავ, თუ ვიგრძნობ ვერ-რას.

მოგონება

აჰა, დადგა ის დროება, როცა რისხვით შემომხედავ,
აღვზევდი და ქვემოდან მცქერ, უკვე სხვა მხრივ − ნათლად მხედავ.

მიწად მცქერდი, ტალახადაც, გარეთ გამო რომ სრულ იყავ,
ახლა კიდე ვერ მცნობ − თურმე აქამდე მე უსრულ ვიყავ?!

მეც ვნატრობდი შენთან ყოფნას, ვოცნებობდი, მოსულიყავ,
მაგრამ მუდამ სხვას ელოდი, ჩემს ოცნებებს შენ რული ჰყავ.

ახლა ნაზი ყვავილი ხარ, მე კი ეკლად გავიზარდე,
მოკარებას ვეღარ ვბედავ, გული ქვესკნელს შეგიზარდე;

ვგრძნობ, რომ ქვესკნელს დაესესხე, ჭაობი სიმარდით ზარდე,
ცეცხლს აქრობდა შენი სუნთქვა, მწარე არის თვით ლაქარდე;

შენთან ვგრძნობდი, რომ ქვესკნელის თვით სიმჟავით უნდა ვყარდე,
მით გაგშორდი, გავიზარდე, აღვზევდი და გავიმართე;

ვხედავ, შენში შური ღვივის, გრძნობა მწკლარტე, ავად ფართე,
აწ იმარჯვე ხელთ ჩხირები და სიკეთის ძნები დართე;

თუმცა უკვე გვიანია, რისხვით მიმზერ და შემართე
დროშა ცაში გულს სიავის, გრძნობა ავი ვერად მართე.

ახალგაზრდებმა დაამსხვრიეს ქანდაკებები

ღვარცოფად იქცა მღელვარება,  თან დუღს განცდები,
ახალგაზრდები გამოდიან ქუჩაში ერთად,
კედლებს ღებავენ წარწერებით, იქნება ვცდები,
ეს სიახლეა, არა ჯანყი − იცვლება მკვეთრად.

ახალგაზრდებმა დაამსხვრიეს ტაძრის კარები,
შვიმი უცვალეს სისწორეს და მახვილ კუთხეებს,
ახალგაზრდებმა დაამსხვრიეს ქანდაკებები,
სახლები დაწვეს, ტყე გაჩეხეს, მოკლეს ხეები.

ვხედავ შორიდან რად იქცევა ძველი ველები,
ვხედავ, მდინარემ შეიცვალა კალაპოტები,
ვუცქერ მზის სხივებს, დაიკოჟრა ჩვენი ხელები,
მხრებით ვატარეთ უგუნური წლების ზოდები.

ახალგაზრდებმა რომ დახოცეს მკვდარი მონები,
დახოცეს ყველა: იყვნენ  ყმები თუ ბატონები,
ახალგაზრდებმა კვლავ აღმართეს მოსაგონრები,
კვლავ აღმართეს ძეგლები და ლახეს გორები,
მოკლეს უმსგავსო ხმაურობა, მოსპეს ჭორები.

შვიმი (სვან. შუიმ) − ფორმა

გი დ’ ჟი

უძილო ღამე ისევ დამიფრთხეს −
თითქოსდა ისევ ღრმად მძინებოდეს;
მსურს, სიმშვიდეში მეღვიძოს, მითხრეს:
„შენც სიზმარს ვინღა გეცილებოდეს,
ვის რად სჭირდება შენი ფხიზლობა,
ვის რად სჭირდება შენი აზრები!“

 

და დაასრულეს სიფხიზლის ლღობა,
აზრს გამოსტაცეს კარგი სიტყვები,
და დამიმძიმდა მხრებზე შართქვინი,
თვალში გამიქრა ფერადი ლხინი,
მითხრეს:
„ნუ უცქერ სხვებს, რადგან მოგატყუებენ,
წყალთან წყაროს წყალს მოგაწყურებენ,
გრძნობას ჟამიერს გაგიქრობენ და
შეიგრძნობ, თითქოს იგი მომშვენდა,
მაგრამ ცრუ არის თვითგანცდა სულთა,
როგორც სიცოცხლე ცად დაღუპულთა“.

დაბრუნება

(ნაწყვეტი პოემიდან ,,ღმერთების ნადიმი”)
სიტყვა ითხოვა როქიმ, სითეთრით შუქს ირეკლავდა მისი სამოსი,
არც მხცოვანია, არც ახალგაზრდა, წვერი მეჩხერი აქვს, ვით ნათოსი.
შავ წვერს ამშვენებს შიგ ჩაქსოვილი, ძეწკვი, სამაგრი, ჯავაროქროსი,
მრავალნაკეცი გრძელი სამოსი ხვეული იყო, ვით კომბოსტოსი,
მოსულ კაცთაგან, მღვდელმსახურთაგან იყო ყველაზე იგი უმცროსი,
ილუმელ ღიმით კრებას გაჰხედა, სიტყვა წარმოთქვა, ვითა უფროსი,
დაიწყო თხრობა დასაბამიდან, ამბავი წართქვა ყველას უმსხოსი:
ზეჰის ჩამოსვლა ყველას გვსმენია, დიდია მისი, მნათის, სახელი,
სინათლე შუქზე უფრო ნათელი, იგია ჩვენივ სულთა მაშველი,
ჩვენი გონების მშობელი ღმერთი, სიტყვებით დაღლა საქმეა ნელი,
ყოველი ცოცხლის შემქმნელი მიწად, მცირე მწერია, თუ გინდა გველი,
იგია ჩვენი ცოდვის მშთანთქველი, ზნესულიერის ღმერთია მცველი,
ის დაიტანჯა, რომ კაცთა მოდგმას არ განეცადა ქვესკნელის მწველი,
ყველა ვალში ვართ იმის წინაშე, საერო იყოს და თუნდა მღვდელი.
რასაც მოგითხრობთ ამბავი არის დასაბამიდან ნათქვამი, ძველი,
ვით გადმოლახა ციდან კარიბჭე, გადმოიარა მტარვალი ველი,
ბევრი თქმა არის იმის შესახებ, გონი სჭირდება მას სათარგმნელი,
ამრავლად ჰყვებიან ზეჰის გმირობას, მტარვალი არის, თუ გინდა მშველი,
ზოგიც ღლიცინით, ზოგიც კი თინჩად, ზოგია ამბის სპეტაკი მცველი,
ზოგის მონათხრობს ზნე შერყვნილი აქვს, მათი თქმა არის, გლახ, საძაგელი,
მაგრამ არიან ჩვენს შორის კაცნი, კეთილ ამბავთა ვინც არის მთქმელი,
თუმც სარწმუნოა ის წერილობა, რაც დაგვიტოვეს, როგორც ნაწერი,
რასაც სარაჰის ყველა მცხოვრები მისდევს, თაყვანს სცემს სამეფოს ერი,
ლოცულობს მასზე, ახსენებს იმას, ყოველი კაცი და სულიერი,
სანუკვარია ეგე ამბები, საამოდ გესმის, ბირას ვით მღერი,
თუ შეასრულე ზეჰის ნათქვამი, ადამიანი ხარ კისრის მღერი.
ჩვენი სულები, მით გახრწნილ იყო, როს ჩამოვიდა მიწას ის მწერი,
თარეჰმა სცადა სიავის თესვა, იყო ბოროტის და ავის მწერი,
ადამიანთა მოდგმა კი მაშინ უგონო იყო და მეტად შტერი,
თარეჰის ნათქვამს დახარბდა ყველა, ვით მათხოვარი ქუჩად მშიერი,
გაჰყვნენ და ზეცას ომი უცხადეს, თუმცა აღმოჩნდა სხვა გონიერი,
ვინც ზეჰის სახელს, მართ, ახსენებდა, ვის ჭკუა ჰქონდა და ცნობიერი.
როს ჩამოვიდა ზეჰი მიწაზე, ბრძოლა გამართა ძმასთან ძლიერი,
თარეჰის ძალა მნათობს სჯაბნიდა, მას სჭირდებოდა სხვა მარჩიელი,
შემოიმტკიცა მან დამხმარენი, ექვსი მხედარი, ცხოველთ მმართველი,
ექვსივე იყო კაცი ძლიერი, გველეშაპები ჰყვათ ცეცხლთა მფრქვევი,
ისინი იყვნენ ჩვენი მშველელნი, დიადი ომის მითვე დამზღვევი,
ვახსენე, ზეჰმა ექვსი მხედარი შემოირგვლივა, ვით ხელს სახვევი,
ამ ექვსი კაცით თარეჰის სახე შეიქმნა უმალ ნამტირალევი.
მითმზის ლაშქარმაშავთა ბატონი ქვესკნელს ჩააგდო, არ ნაჩქარევი
იყო ეს ომი, მრავალი წელი სისხლით მოირწყა მიწა მერყევი,
ლახვამმა ცრემლი დაღვარა ბევრი, ნება მათია მეტად ურყევი,
იქ სადაც მიწა გაიხსნა შუა, შეიქმნა ცრემლით ტბა წყალსატევი,
ამბობენ, ღმერთის კვალზე ამოდის ნაზი ყვავილნი, როგორც მომრევი
ჩაგითრევს იმის კეთილი სუნი, გრძნობათ სიკეთის მით გამომწვევი,
მით ზეჰის ნათქვამს მივდიოთ, როგორც მონადირეს სურს ნანადირევი,
თორემ ცოდვები ქვესკნელში ჩაგვნთქავს, სადაც ცეცხლის მდინარის ხევი,
ვინ ვართ, კრებული მიწად მოსულნი, ღმერთების სიტყვის ვიყოთ გამრჩევი?
ყოველი უკვე ნათქვამი არის, დაწერილია და შესახვევი
წიგნსაცავებში გრაგნილად გვიდევს, სიტყვები ნაღდი, ის შესახვევი
სჯობს გამოვტოვოთ, რაც ავისაკენ მიგვიძღვის, არის ხელის დამრევი,
გავანაწყენეთ ხომლი მნათობთა, მაშ ვინ იქნება ჩვენი დამზღვევი,
როცა ამოვა თარეჰი, ბნელი ჩამოწვეს, დაგვრჩეს გლახ გასარკვევი
თუ რა წერია წმინდა წერილებს, რა დაგვიტოვა ღმერთმა ნარკვევი,
ნათელი არის ზეჰის სიტყვები ქალნი არიან, მართ, გასაწვევი,
რადგან იმათი თვალთა ლაციცი კაცთათვის არის თავბრუდამხვევი,
ზეჰს თუკი სურდა ქალი მაშველად, არ შეარჩევდა კაცებს, ნაჩვევი
ვართ იმას რაც ჩვენ დროებამ მოგვცა, კაცი სიახლეს რთულად ეჩვევი,
მით წაგიხდება გონება მშვიდი, როს დაინახო მშვენება ქალის
შეგბორკავს იგი გრძნეული ხრიკით, მოგაჯადოებს მაცდური ალი,
მით გვიჯობს, ქალი სულს მოვარიდოთ, წარწყმედს ჩვენს გრძნობებს ბინძური თვალი.
ქალის ბუნება ისეთი არის, არ დამიზრახავს შთამომავალი,
თუ ვიტყვი, იგი კაცის მონაა, მის გონს არა აქვს აქ მომავალი,
სუსტია მისი წადილი სწავლის, მცდელობა არის მით წარმავალი,
შემეცნებაში არ სრულქმნილი, გონება უქრით მათ მალიმალი,
კაცი თუ არის თვით ხერხემლი, ქალი კი არის მის ერთი მალი,
ჭეშმარიტება არის რას ვამბობ, ეგე არ არის მით დასამალი“.
ვით დაასრულა როქიმ, დადუმდა, სახით ამაყით, ბასრი ვით ხმალი.
 
Create your website with WordPress.com
დაიწყე