Rukhi

რამდენიმე დღის წინ, მეხუთე თუ მეექვსე მცდელობაზე, როგორც იქნა, საბოლოოდ, ჩავაბარე პრაქტიკული გამოცდა მართვის მოწმობის ასაღებად. ალბათ, იტყვით სად სათაური და სად ეს ამბავიო, მაგრამ ცოტაც მოითმინეთ და მიხვდებით თუ რას ვგულისხმობ. საქმე ქართველების მენტალიტეტშია, მათ ოსტატობაში აღიქვან სინამდვილე ისე როგორც მათ სურთ და არა ისე როგორც არის. დაახლოებით ერთი თვის წინ ჩავაბარე თეორიული გამოცდავრცლად "ავტობუსმა გამასწრო!"

ადამიანი რის ადამიანი იქნება რაღაცა, რომ არ მოსწონდეს?! ყოველთვის კრიტიკულები უნდა ვიყოთ; ყოველთვის დაკვირვებულები; არგუმენტების მოძიება საკუთარი სიმართლის დასამტკიცებლად არ უნდა გვიჭირდეს (რა გინდ დებილობას ამბობდე); საკუთარი აზრი უნდა გვქონდეს და, ამავდროულად, ჩვენი აზრები მასის აზრებს უნდა ემთხვეოდეს (მაგრამ მაინც საკუთარი ჰქვია). უეცრად, გაიფიქრებ, მოდი, მართლა კრიტიკულად შევაფასებ არსებულ ვითარებას, თავისუფლად გამოხატავ საკუთარ აზრს, იტყვი,ვრცლად "საქართველოს მოდა"

"რამდენი ადამიანიც არსებობს იმდენი აზრიაო". თუ თითოეული ადამიანი თვლის, რომ მისი აზრი ჭეშმარიტებაა, მაშინ 6 მილიარდი ჭეშმარიტებაა დედამიწაზე; ამიტომ ვერავინ მოსთხოვს მეორეს აღიაროს სხვისი ჭეშმარიტება, რა თქმა უნდა, თუ ერთმანეთის აზრები არ ემთხვევა. იგივე შეიძლება ითქვას ქრისტინულ რელიგიებზეც, რამაც საქართველოში აგრესიული სახე შეიძინა და ძალადობრივი, ძალმომრეობითი გახდა. რამდენი ფაქტითაა შესაძლებელი დაამტკიცოთ, რომ ქართველი მართლმადიდებლების ერთივრცლად "უფლება წავიდე"

იცით, რას გრძნობს ადამიანი როდესაც უყვარდება?! ალბათ იცით, ზოგმა წიგნებიდან – პოეზია, პროზა, – ზოგმა სერიალიდან: სული ეხუთება, მისი ჩახუტება, კოცნა–ამბორი უნდება, მის გარეშე ვერ ძლებს;  დეიდაშვილისგან: „მილიონი ჭიანჭველა დაღოღავს მუცელში და არ ჩერდება, გული ყელში გებჯინება – გინდა იტირო, იყვირო, მაგრამ არც ერთი გამოგდის და არც მეორე“; გურული ბიცოლასგან: „ ყიდულობ ფეხსაცმელს, ფიქრობ, მასვრცლად "გრძნობა უსიყვარულოდ"