მე და ქარი

რა მშვიდია ის საღამო, როცა მღერის ქარი,
ნაზად ახებს უჩინარ ხელს და ასე ჟღერს ქნარი,
ცის დარაჯიც ლამაზია რძისფერი თმით, ცივით,
ქარი ღერებს ცას რომ ახებს, მღერის გრიგალივით.

არ მინდა, რომ ამ შეგრძნებამ, ეჰ, დამტოვოს მარტო,
მინდა, ვიყო ნაზი ყლორტი,  მოსოს სამოსმა რტო,
ქარმა მითხრას: „დამემგზავრე, მოვიმღეროთ ღამე,
მთელს მსოფლიოს ვასმენინოთ ეს საამო რამე“.

მაგრამ ვიცი ოცნებაა ყველაფერი რაც ვთქვი,
ვიცი, ფუჭი სიტყვებია თქვენთან მე რაც გავთქვი,
თუმც ოცნებით, შემიძლია ცა დავსერო მალე,
წავიმღერო ღამის სევდა ხმითვე მოწკრიალე.

***

მინდა, მიყვარდეს ისეთი ვინმე,
შურით კვდებოდეთრისხვით დავიგმე,
ყოველ დღე ჩემი ცქერით ტკბებოდეს,
მისი სურნელი სულს ეხებოდეს,
მისი თვალები სიბრძნეს ეძებდეს,
ენა კი მხოლოდ აზრს მეტყველებდეს,
ღიმილი მისი ყველას მერჩივნოს,
უჩემობისთვის მას სურდეს, ივნოს;
მინდა, იკითხოს ჩემი ლექსები,
აფრთოვანებდეს ჩემი ტექსტები,
უნაკლო ვიყო, ის ასე თვლიდეს,
ჩემი გულისთვის სახეს იცვლიდეს,
მისი შეხებით ვგრძნობდე სიამეს,
ხმა კი ფანტავდეს ყოველ სიავეს,
მის გვერდით ვიყო ურყევი ბოძი,
ის იყოს ჩემთვის ზეცის ნაბოძ,
მისგან არ მწყინდეს, ვიღიმებოდე,
მის ნათქვამ სიბრძნეს სულით ვწვდებოდე,
მინდა, მიყვარდეს ისეთი ვინმე,
თქვან, ვინ იგია და კიდევინ მე?!

***

მინდა, შევქმნა პერსონაჟი, ქალი.
მინდა, იყოს უმტკიცესი რვალი.
რომ მკითხველი განარისხოს ქცევამ,
თქვან, რომ იგი გამოზარდა ევამ,
თქვან, რომ გვერდით ლილიტი მას ჰყავდა
და ასწავლა, რაც სიმართლეს ჰგავდა,
თქვან, რომ იგი არის ქვეყნის ბოზი,
თქვან, პირიქით არის ავგაროზი,
თქვან, მან შერყვნა თვით ღვთიური ნეკნი,
თქვან, გმირია, თვით გულშეუდრეკნი.
მოკლედ, მინდა, შევქმნა ქალის სახე,
იყოს ყველა კაცის გრძნობათ მახე,
მსურს, ყველა მას მუდამ აღნიშნავდეს,
არვის ჰგავდეს და თან ყველას ჰგავდეს.

ამფიბიები

გუშინ ქუჩაში შევხდი სასწაულს, ვერ დაიჯერებ რა მოხდა მერე,
ამფიბიების ცეკვას ვუცქერდი; განგებავ, მათთვის, გთხოვ, ამამღერე!
იქვე დოლს სცემდა მუგვობით ღმერთი და იანუსი უღიმის სავსედ,
და მის დაკრულზე ამფიბიები მდოვრედ უხრიან თავს, ტყუილ-მარჯვედ,
ცაში ხტებიან და ირწევიან, სიზმრებს ამხელენ ნანახს ას-ასჯერ,
და დასცინიან ყველას ვინც უცქერს, აღფრთოვანებით აქებს ათასჯერ.
ამფიბიები წრედ იკვრებიან, ცეცხლს ანთხევენ და თან ღლიცინებენ,
ნიჭიერების სარკეს ამტვრევენ და ცბიერებას შესციცინებენ,
თუმცა ისინი მაინც ცეკვავენ, თავმომწონებით ცხვირს მაღლა სწევენ,
ქალაქს ცეკვავენ ამფიბიები, უნიჭო ცეკვას ათასნი სცქერენ.

ბანდილებში (ლაბირინთებში)

 

თითქოს სიზმრებს დავუზავდი და ვფიქრობდი, ეს მე მარგებს,
თითქოს გრძნობებს გავექეცი, ათასგვარს და მრავალ ქარგებს.

სიზმრად ვნახე ისევ რაღაც, ისევ შიგნით ვიწვი მწარედ,
სულმა კარი გააღო და ცეცხლის ტალღებს ისვრის, მთვარედ
მსურდა ზმანად გადაქცევა, გავუფანტო გულმდუღარედ
ღამის მარქვალას ვინც შესცქერს, დავუამო ცრემლნი ცხარედ
დამდინარი მის სახეზე, ვინც რომ ტირის, ვაჰ, მწუხარედ.

თითქოს სიზმრებს დავუზავდი, ღამე მექცა მშვიდ სავანედ,
თუმც ტყუილად ვოცნებობდი, ცა დამცინის, ეჰ, მრისხანედ.

ყოველ ღამე როცა მთვარე ამოდის და მეტყვის: „მალე,
გადაეშვი ბანდილებში, შეიცანი ყოვლის მხარე“.
მივადექი მხარეს სადაც, დის მდინარე მოჩხრიალე,
მის წყალს დალევ გავიწყდება რაც გადაგხდეს ავი, მწარე.
გავიფიქრე, დავლევ, მაგრამ მინდა ვიგრძნო სუნთქვის ძალა,
ვიგრძნო, მინდა ყველა გრძნობა, რაც ცამ გახსნა და რაც მალა.

ოცობოდება

მკერდში მხოლოდ ტკივილია და სიცოცხლის წამი
დის, ვით უხვი წყლით ღვარცოფი, უპეს ღალავს ნამი,
შენს სულს ვხედავ და ვკითხულობ, ვპოვე ვით სავანი,
თუმცა მწარე ტყუილია, ოცნებაა წყნარი,
ოცობოდებაა, მახე და ტევრი უღრანი.

შენს თვალებში ვხედავ ვნებას, თუმც გარს-გალავანი
გიცავს, გმალავს და სხვას აფრთხობს, ვკარგე დასაბამი,
თითქოს იგი არც ყოფილა, სიზმარია მთვრალი,
ღმერთებისებრ სხივმოსილო, ვგრძნობ, ეშმაკის კვალი
ვით ბობოქრობს, როგორ გებრძვის, გავუსწორე თვალი,
სჯობს, ამ გრძნობას არ მივენდო, არ გვწვდეს ცისგან ღალი,
ბულულები შეგვაწონის, არ დამძიმდეს ვალი;

მე კი სიზმრებს დავუზავდი, გარს აქვს შართქვინ-შალი,
მშვიდად მძინავს, ვაჰ, დღეები დამიმძიმდა, კარი
დაკეტეს და მოიხურეს, ტანჯვის მებრძვის ჯარი,
თითქოს სული ამომაძრეს, გადახვეწეს, ხარი
რქებით მძლავრად დავიჭირე, ხელს კი შემრჩა ქარი,
თითქოს მაღლით უქიანო დამცინის, ქვე ბარი
უკვე ლანდმა გადასერა, აღარ მიცავს ფარი,
ამ შეგრძნებამ’ც მიმატოვა, წივის ნაზი ქნარი.

 

 

***

სახის ნაცვლად ქაოსი გაქვს და თვალებში ნისლთა გრემა,
იმ გრძნობისთვის განწირული, მკერდში მესმის ავი ცემა;
ცას ავხედავ, ვარდისფერი ფიფქთა ცვივა თბილი ფენა,
უქიანოს დავსერავდი, რომ მეხილე, გაქრა რწმენა,
დაიკარგე შავ წყვდიადში, ბნელმა ციხე აიშენა,
ლურჯი ცხენი წყალზე დაჰქრის, აჩრდილმა ის გააჭენა.
თვალებში გაქვს ის ქაოსი, რამ’ც ღმერთობა დაიჩემა,
ვერ გაფანტა მთვარის შუქმაც, შემინელდა გულისცემა.

სიზმარი ქვესკნელში

რაღაც იღვიძებს, ცა ღარ-ღარ მძვინვარებს,
მოჰქუხს ხუმრობით ქვითინი,
მცველნი კვდებიან და თან-თან მძინარებს,
გონს თუ მოვუხმობ, მაშინ ვიცინი,
მაგრამ ვიძიებ რაც კარ-კარ მდინარებს,
შორს მწუხრად მოჩანს სევდათ მდინარე,
შევცურავ შიგნით და დავლევ ლეთეს, ვეღარ ვიხსენე ტკივილი,
თვით დამავიწყდა ტანჯვის ტირილი, სულში აღიძრა უცხო კივილი,
კედელს შეასკდა წყვდიადი ღამის, ეძებს გასასვლელს, მესმის ჩივილი,
თითქოს დავნებდი, დავყევი ვნებას, ვცდილობ განვკურნო მკვდარი ყივილი.
 

 

ღმერთების ბჭობა

4. ღმერთების ბჭობა

,,დაე, დაიწყოს ჩვენი ღრეობა, კაცთა ბედი ხომ განსჯას ელოდა!” –
წარსდგა მაღალი თვალებლაჟვარდა, სიტყვა სათქმელად არ ელეოდა.
,,სიმართლეს ამბობ, უზენაესო”  – კვერი დაუკრა თმაგრძელმა, – ,,ჰო და,
ვამცნოთ სამყაროს უფალთა კრება, ქარი ვავლინოთ, ვით მაშინ ქროდა,
როცა მისრეთის ხელმწიფეს ჩვენთვის კადნიერების სიტყვა უკრთოდა”.

,,ქარბუქიანო, შენი ჯერია, ააშრიალე ხეები მშვიდი,
აღვიძე ზღვები, რომ იგრძნოს მიწამ ჩვენი რისხვა, აწ დღეები ფლიდი
დასრულდა, დრონი იწყება ღვთათა, აღარ გვჭირდება ლოცვანი შვიდი!” –
უზენაესმა წამ-უყო ქალღმერთს და განიძარცვა ღვთაებამ რიდი,
თმა ჰაეროვნად გადმოაფინა, ქარმა მიწაზე დაჰქროლა დიდი.

კვლავ მოიწარღვნა: წყლები აზვირთდა, ზესხმა, ზოველა მიწას დაატყდა,
ქარბუქმა შთანთქა მშვიდი საღამო, წივილი ტევრის და ხეთა ატყდა.
მრუმე მაზარა ზეცამ მოისხა, მათრახით ელვას სცემდა და ზარმა
შიშის დაჰგრემა, ადამიანებს გულში სიფხიზლის გრძნობათა ქარმა
მძლავრად დაჰქროლა, გრუხუნმა ღმერთთა ააწიოკა, შეაკრთო კაცთა
თითქოს უდრეკი სულები, ახლა თრთოდნენ, ვით ცეკვა დამფთხალთა ვაცთა.

,,საკმარისია!“ – დასჭექა მტკიცედ თვალებლაჟვარდამ და უხმო ქალღმერთს,
,,დავიწყოთ კრება, განვსაჯოთ ამ წამს, ადამიანის ბედი, თუმცა ერთს
თამამად ვიტყვი, ჩვენი ბრალია, რადგან მივეცით გონება, გვმართებს,
ვიყოთ ფრთხილები, რათა შეცდომა არ მოგვივიდეს, როგორც მოკვდავებს“, –
უზენაესის რძისფერ სახეზე, გამოისახა გულ-ნაღვლის  ფერი,
თავი ჩაქინდრა, დაღონდა ძლიერ, მაღლა შემართა მარცხენა ცერი,
წამოიმართა, ამაყი მზერა, შეავლო დამსწრე კრებულს და კვერი
დაუკრა ყველამ თანხმობის ნიშნად, მან განიდევნა ფიქრები შტერი.

„ადამიანში არის შურ-ქვინი, სიკეთის სხივი, ნათელი ღვთისა,“ –
წამოიმართა ბედნიერება, თავისი აზრი გამოთქვა, – „მთისა,
ბარის და ზღვათა ბატონნი მიწად ჩვენ ვქმენით, მათში ღვთის სული კრთისა,
არ დავივიწყოთ ჩვენი სინათლე მათ შურ-ქვინშია, ერთმანეთისა
შური და ჯავრი ზოგჯერ შეიპყრობს, თუმც სიყვარული ზეცად მნათისა
მათი სხეულის ყოველ წერტილში კიაფობს, როგორც შუქ სანათისა“.
ბედნიერება ფარფატით დაჯდა მზერა მოავლო დამსწრე მნათობებს,
ცდილობდა, ეგრძნო მათი განცდები, ვიდრე სიცრუე ღვთის სანათობებს
დაისადგურებს, შური გრძნეული სისხლისფრად დაჰფერს მნათობთ ერთობებს.

წამოიმართა წითელი ღმერთი, მკრთალად იღიმის, როგორც ცბიერი
ფარფატით ნელა მოიწევს შუას, თითქოს წყალია არა თხიერი.
სიტყვის სათქმელად შეემზადა და კისკისით წართქვა ხმის თვინიერი,
თითქოს ამბობდა სათქმელს უჩუმრად, მხოლოდ ხვდებოდა გონი ხნიერი.
„მე მოგიწოდებთ ერთ ახალშობილს, ნიჭი ვუბოძოთ საცნობიერი,
მიწიერ ღმერთებს, მიწის ღვთაებებს, შევატყობინოთ, რომ მიწიერი
არსება მალე მოევლინება, ხელთ კი ექნება მეტად ძლიერი
ძალაშინი და გრძნეული ხედვა, ჩავბეროთ სული ღვთის მაგიერი,
ბედით შევბოჭოთ მისი არსება და იგრძნოს მიწამ გრძნება ღვთიური,
კადნიერებით აღსავსე სულნი თუალეჰის ცეცხლს ჩავრგოთ, ციური
სული უბადრუკ მიწას ვავლინოთ და იყოს ჩვენი შუქი მზიური,
დაე, გვინათოს გზა სამომავლოდ, ადამიანთა მორჩილებისთვის,
ასე დავსაჯოთ კაცობრიობა, ჩვენი, მნათობთა დავიწყებისთვის!“
მშვიდად მიუჯდა საკუთარ ადგილს, დუმს  და იცქერს შორს სჯა-მხილებისთვის,
ყველა ღვთაება და ყველა ღმერთი უცქერს და მოსწონთ, თან მის შვებისთვის
არვინ ემდურის, როგორც ძველ დროში, ტყუილ სიტყვებთან დამოყვრებისთვის.

ჩაფიქრებული მძიმე თვალებით უზენაესმა ჰკითხა დანარჩენს:
„აბა, რას იტყვით, უცხო ხალისით, დავეთანხმები მე თქვენს განაჩენს,
კაცობრიობის ავ-ბოროტებამ, ზღვარი დაუდო ჩემს მოთმინებას,
მათ მიერ მათი შეცნობისათვის – მე ველოდები თქვენს განჩინებას –
დავეთანხმებით ცბიერებას თუ ქარბუქიანი მოავლენს წარღვნას,
შეწყდება გონის სიცოცხლე, აწი, კაცობრიობა მოელის დასკვნას,
ჩვენი მნათობთა განაჩენით კი კაცი მოკვდება, ან შეცვლის ქცევას,
აწ, არჩევანი ჩვენ გავაკეთოთ, აღარ მოველი აზრების რხევას!“.

წარსდგა უმრწესი ღვთაებათაგან, სული ნათელი ყველაზე მკვეთრი,
მდაბლად გამოთქვა თავისი აზრი და ასხივოსნებს, სპეტაკზე თეთრი,
სიკეთის სხივებს გადმოაფენს და ყველა ღვთაებას სინათლის კეთრი
მოეკიდება და თან მშვიდდება მნათობთ კრებული, თუ გინდ შავ-თეთრი
განცდებით ყველა შებოჭილ იყოს, სპეტაკი სულის სიტყვები ნელი,
ნაზად ნათქვამი, სიცოცხლის ხენი, დააცხრობს ფოთლებს და უშფოთველი
გრძნობებით უმალ კრებული ღმერთთა წყნარი შუქ-ჩრდილით, დაუშრობელი
უმზერენ მნათობს და მის სიტყვებში აზრი ბრძენია და უშრობელი:
„კაცთა მოდგმაა ჩვენი ხატება, ჩვენებრ განცდებით განიცდის ყველა,
ჩვენსავით უყვართ და სძულთ ჩვენსავით, ნუთუ, არ ერგოს გონებას შველა?!
ჩვენ გავაჩინეთ, ჩვენვე მივეცით აზრი და ნება, ვით ფეხშიშველა
პატარა ბავშვი რომ შეისწავლის, ეკალ-ბარდებზე რა მიეშველა,
მაშინ ჩაიცვამს ტყაპუჭებს ფეხზე, ნუთუ ჩვენც შურმა აგვამეტყველა?!
ვაცადოთ კაცთა მოდგმას განცდები და აღიზარდოს მათში ნიშნები,
მაგალითები ბოროტებისა და სიკეთისა, ასევ შიშები
მათში გააჩენს მისაბაძ ნიმუშს, აღარ გვექნება ჩვენც შენიშვნები;
კაცს თითოეულს მოეკითხება, კარგი იქნება ან თუ გინდ ავი,
ნუღა გავწირავთ კაცობრიობას, არ იმსახურებს, სულთამღუპავი
რომ მივუჩინოთ, გადავაჯიშოთ, ჩვენი ქმნილება თავისუფალი,
თავისუფლებით აღვსილი სული, ის თვითონ არის თავის უფალი!“.

„ერთს მოგახსენებთ, მნათობთ კრებულო,“ – სიტყვა ითხოვა შორს ჭვრეტის მნათმა –
„ჩემი თვალები დაბრმავებული, უფრო მეტს ხედავს, ვიდრე თქვას ათმა
ღვთაებამ, სულმა ნათელმა ზეცად, ვხედავ მომავალს ურიცხვს და მრავალს,
ჩვენი გონება თითქოს უნაკლო, მაგრამ წყეული, წინისწინათმა
სპეტაკმა ცეცხლმა თითქოს წაართვა ძალა ნათების გრძნეულ უკვდავ ალს,
ჩვენ აქ ქილიკით და დამცინავად კვლავ განვიკითხავთ კაცთა მომავალს,
ამას სჯობია, მივანდოთ შვილებს, რომ ბედისწერის ჯაჭვი გრდემლს თვითონ
დასცენ და თვითონ მათ გამოჭედონ, აკინძონ რგოლნი თვით ლითონ-ლითონ“.

სიტყვა ასრულა და მზის სხივებით იმკო  კვამლივით თვისი სხეული,
აკვირდებოდა ღმერთების ქცევას, ზოგი იწონებს სიტყვას, ჩვეული
ღვთაებრიობით წინ წარსდგა მნათი, უზენაესი, დაურხეული
სიტყვა წარმოსთქვა და განაჩენი თქვა ხმაღაღადით თვალებრწეული,
ხან მარჯვნივ ცბიერ გაიხედავდა, ხან მარცხნივ მზერით გადმორხეული.
„გადავწყვიტე, რომ ადამიანი მთავარი არის, ვით ჩვენ რჩეულნი
პასუხისგებით, ჩვენი შეცდომა, გადავჭრათ სხვა გზით, ვით თქვენეულნი
სიტყვა ნათქვამი, აზრი სპეტაკი, წრფელი სურვილნი გამორჩეულნი
საგულისხმოა, სანდოა ჩემთვის, კაცობრიობა დავსაჯოთ სხვა მხრივ,
ჩვენ გავაჩინოთ მიწას გრძნეული, რომ იყოს როგორც გადარეულნი,
გაბრაზდეს ძლიერ, რისხვამ შეიპყროს, შური იძიოს, იყოს ყველა მხრივ
მოცული ავი გრძნობებით, რათა თავს დაატეხოს მიწას ღვთაებრივ
რისხვა, რომ ავი კაცობრიობამ შეიგრძნოს ნება ღვთის სამართლებრივ.
დაე, ვაგზავნოთ ჩვენ მიწის სული, კაცის სხეულში ჩასახვისათვის
მან გაამზადოს გრძნეული ძალა. დაე, აღსრულდეს სამართლისათვის
ჩემი ნათქვამი და ჩვენი ზრახვა, იყოს ყველანი თავის თვისათვის,
მე კი არავის შევზღუდავ მიწად, თუკი მიზანი ბოლო თვისათვის
აღესრულება და კაცთა გონი გაითავისებს გაკვეთილს ზეცის,
არ დაისჯება და განმწესდება მნათი თუ კაცი  თარეჰისათვის,
თუ საბოლოო ზრახვა ზეჰისა აღესრულება, ცრემლ ათასკეცის
და სიყვარული მდუმარე მწველი ალებით, როგორც გრდემლს გადაეხლის
ურო ძლიერი, ისე ლილატი ადამინის გულს შეასკდება
მაშინ შესრულდეს ეს ჩვენი წყევლა, როცა კაცს სული ხელთ შეაკვდება“.

ლილისფერი იები

როდესაც მთვარის რუხი სხივები დედის ცრემლს ღაწვზე აციებს,
სასოწარკვეთის კვნესა მოისმის და მძულვარება აჭკნობს ლილ’ იებს,
მტვერში გასვრიან ყველა სიკეთეს, სხვისი ტკივილი ბევრს რომ აცინებს,
დაიკარგება უმანკო სული, ჩვენ გავაგრძელებთ სუნთქვას ფშვინვიერს.

არავინ უწყის, რამდენჯერ მოკვდა და თან აღმოხდა ტკივილის ხმანი,
ჩვენ ვერ ვიჯერებთ ამ ბოროტებას, ის მკვდარი არის, არ წყალობს ხანი,
მისი დროება დასრულდა წამში, როს დააჯახეს მის გულს ლახვარი,
ლილისფერ იებს არავინ წყალობს, მალე წალეკავს მსუსხავი ქარი.

გაზაფხულს ელის გამოღვიძება, რომ ლილისფერმა იამ იხაროს,
ცაკაბადონზე თითქოს იწვერა თბილი მზის სხივმა, არ მიიკაროს
სუსხიან დღეთა ცივი სიტყვები, მაგრამ ყინვას ხომ აქ ყველა წყალობს,
და რუხი მთვარის სხივები ლეგა კვლავ რომ ანათებს, არავინ წამლობს.