შინ

შინ ვეღარასდროს დაბრუნდები, ვეღარ იხილავ ისევ ბავშვობას,
შორს გაქცეულხარ სახლიდან, კიდევ სიბრძნით დაეძებ კიდეც ლაღობას,
ასე გგონია, დაგიძახებენ, სუფრაზე კი დევს იფნის ტოტები,
ფიქრობ, შეგმოსეს დიდების ტოგით, მთიდან მოისმის შენზე ხოტბები.
შენ ვინ ხარ, ანდა რა ქმნილება ხარ, საკუთარ თავსაც ვეღარც ცნობ, მოკვდი
და დროს დაეძებ, მხილება მხარსაც უთუოდ ავნებს, ნაცნობსაც რომ ცდი,
მდინარეც მშვიდად მიედინება, დის როგორც ცაზე სხივები მოკრთის,
დის, როგორც ცაზე ელვა გაკრთება, როგორც თვალებზე ცრემლები მოთქმის.
და შენ ცდილობ, რომ შეიგრძნო თავი და დაეუფლო თვითგანცდათ მორევს,
ასეთ ავდარში ავქარიც დაჰქრის, შენს ცხოვრებას და ფიქრებს თან რომ რევს.

ღმერთების შვილები

ის ორი ერთად მიფრინავს ცაში და მთელ სამყაროს საკუთრად თვლიან,
ის ორი ერთად უჩუმრად ფრენენ და ცის კიდესთან ბგერებს ახლიან,
კერას იქმნიან, კერვით ნისლიან შართქვინს ქმნიან და თანაც იცვლიან,
ვერავის მზერენ, ვერას ხედავენ, მხოლოდ დიდ ლოდში წინ და წინ ვლიან,
ლოდი მიფრინავს, ორიც ისვენებს, შავ უქიანოს რომ ეკუთვნიან,
ლომებს დასდევენ, ომებს აცვენენ, ქალაქებს შავ-ბნელ ღამეს აჩვევენ,
სიყვარულს კლავენ, ხან აცოცხლებენ, ხანაც ბედის ძაფს რთავენ, არღვევენ,
ვის რა შეხვდება და რა ვედრება წარმოითქმება უსუსურ ბაგეთ,
ორნი ღიმს სძღვნიან, ღმერთების წვნიანს სვამენ, ამბობენ: „პატივი მაგეთ“,
თავს იშტერებენ, სხვებს იმტერებენ, მაგრამ ძალებით მკლავს იღერებენ,
რათა მათ ძალუძთ ბედის ტრიალი, ღმერთების სახეს შეიფერებენ,
ზეციერთაც კი მათი შიში აქვთ, ვინც ბედს ფლობს ჩანგსაც თვით ამღერებენ.

ღონის ძიება

ვინ განსაზღვრა ჩვენთვის ჩვენი წამი და წუთი?!
ბალახის ველზე მარტივია გზების გაკაფვა,
გვინდა, ვიცოდეთ, თუ რას მალავს შავ-ბნელი ყუთი,
ყველაფერი სხვა უბრალოა − სიტყვების ღაფვა;
მხოლოდ სიტყვები უაზროა, შექმნის განწყობა
იმას რაც არის ჭეშმარიტი ჩვენი განცდებით,
ამაგს ხომ ფასი ეკარგება და კვდება გრძნობა;
მეტყვი: სიკეთე უსიტყვოა თავგამოდებით.

თუმცა უაზრო მრავალია სიტყვა წართქმული,
თითქოს მეგზურად თან ჩაგვესმის: გონის ძიება,
მომავლის ტილო, ვცდილობთ, ვქარგოთ, ის დაგმანული,
მაგრამ რთულია ამ წადილთა ღონისძიება.

ცისფერ თვალებში გამჭვირვალეა ნამი, ნაღველი,
შესცქერის ზეცას, ღრუბლები იწვის, ჩანს ნაღვერდალი,
ალისფრად ღელავს ქარბუქიანი ცის ლურჯა ველი,
არავის ესმის ჩქამად თქმული ეს ნავედრალი.

***

ვერაფერს ვხვდებით, რაფებს ვეკვრებით,
ვცდილობთ შევიგრძნოთ ბოლო წვეთებით,
სიოს რომ მოაქვს ჰაერი შეკვრებით,
თითქოს ჯადოსნურ ხმას ვეურჩებით,
თითქოს გემბანზე მივდევთ მლაშე სუნს,
თითქოს თვალებით ზღვას ვეხუტებით,
შენ სამყარო ხარ და იტევ ზღვის სულს,
მე ნამცეცი ვარ, წვეთს ვეუღლებით.

ოცნების კიდეს მივდექი მშვიდად,
ვუყურებ ქვესკნელს მწვანედ რომ ელავს,
ადამიანის სულს ვხედავ წიდად
მღერის სიმღერას, მღერის და ღელავს.

ისევ ტირიან და იციანიან, უქიანოში დაქრის ხომალდი
მიიკვლევს შარებს;
ნუ გეშინია!
უსიერ ტყეში დატოვეს წალდი,
არ ჰყავს პატრონი.
და ჩვენც კი ვხდებით, რა საოცრებაც გვინდა გვეწვიოს:
თუმცა სამყაროს ღმერთები ფიქრობს, ეს მცირედით-ა ამის საზომი,
ჩვენც ვქმნით სამყაროს, ეს შეგვიძლია, ქარბუქში მზერა ნუ აგვემღვრიოს,
ქვმნით და თან  ვხარობთ ჩვენი ქმნილებით, რატომღა ვუცქერთ მართ საიქიოს?!

 

 

მე და ქარი

რა მშვიდია ის საღამო, როცა მღერის ქარი,
ნაზად ახებს უჩინარ ხელს და ასე ჟღერს ქნარი,
ცის დარაჯიც ლამაზია რძისფერი თმით, ცივით,
ქარი ღერებს ცას რომ ახებს, მღერის გრიგალივით.

არ მინდა, რომ ამ შეგრძნებამ, ეჰ, დამტოვოს მარტო,
მინდა, ვიყო ნაზი ყლორტი,  მოსოს სამოსმა რტო,
ქარმა მითხრას: „დამემგზავრე, მოვიმღეროთ ღამე,
მთელს მსოფლიოს ვასმენინოთ ეს საამო რამე“.

მაგრამ ვიცი ოცნებაა ყველაფერი რაც ვთქვი,
ვიცი, ფუჭი სიტყვებია თქვენთან მე რაც გავთქვი,
თუმც ოცნებით, შემიძლია ცა დავსერო მალე,
წავიმღერო ღამის სევდა ხმითვე მოწკრიალე.

***

მინდა, მიყვარდეს ისეთი ვინმე,
შურით კვდებოდეთრისხვით დავიგმე,
ყოველ დღე ჩემი ცქერით ტკბებოდეს,
მისი სურნელი სულს ეხებოდეს,
მისი თვალები სიბრძნეს ეძებდეს,
ენა კი მხოლოდ აზრს მეტყველებდეს,
ღიმილი მისი ყველას მერჩივნოს,
უჩემობისთვის მას სურდეს, ივნოს;
მინდა, იკითხოს ჩემი ლექსები,
აფრთოვანებდეს ჩემი ტექსტები,
უნაკლო ვიყო, ის ასე თვლიდეს,
ჩემი გულისთვის სახეს იცვლიდეს,
მისი შეხებით ვგრძნობდე სიამეს,
ხმა კი ფანტავდეს ყოველ სიავეს,
მის გვერდით ვიყო ურყევი ბოძი,
ის იყოს ჩემთვის ზეცის ნაბოძ,
მისგან არ მწყინდეს, ვიღიმებოდე,
მის ნათქვამ სიბრძნეს სულით ვწვდებოდე,
მინდა, მიყვარდეს ისეთი ვინმე,
თქვან, ვინ იგია და კიდევინ მე?!

***

მინდა, შევქმნა პერსონაჟი, ქალი.
მინდა, იყოს უმტკიცესი რვალი.
რომ მკითხველი განარისხოს ქცევამ,
თქვან, რომ იგი გამოზარდა ევამ,
თქვან, რომ გვერდით ლილიტი მას ჰყავდა
და ასწავლა, რაც სიმართლეს ჰგავდა,
თქვან, რომ იგი არის ქვეყნის ბოზი,
თქვან, პირიქით არის ავგაროზი,
თქვან, მან შერყვნა თვით ღვთიური ნეკნი,
თქვან, გმირია, თვით გულშეუდრეკნი.
მოკლედ, მინდა, შევქმნა ქალის სახე,
იყოს ყველა კაცის გრძნობათ მახე,
მსურს, ყველა მას მუდამ აღნიშნავდეს,
არვის ჰგავდეს და თან ყველას ჰგავდეს.

ამფიბიები

გუშინ ქუჩაში შევხდი სასწაულს, ვერ დაიჯერებ რა მოხდა მერე,
ამფიბიების ცეკვას ვუცქერდი; განგებავ, მათთვის, გთხოვ, ამამღერე!
იქვე დოლს სცემდა მუგვობით ღმერთი და იანუსი უღიმის სავსედ,
და მის დაკრულზე ამფიბიები მდოვრედ უხრიან თავს, ტყუილ-მარჯვედ,
ცაში ხტებიან და ირწევიან, სიზმრებს ამხელენ ნანახს ას-ასჯერ,
და დასცინიან ყველას ვინც უცქერს, აღფრთოვანებით აქებს ათასჯერ.
ამფიბიები წრედ იკვრებიან, ცეცხლს ანთხევენ და თან ღლიცინებენ,
ნიჭიერების სარკეს ამტვრევენ და ცბიერებას შესციცინებენ,
თუმცა ისინი მაინც ცეკვავენ, თავმომწონებით ცხვირს მაღლა სწევენ,
ქალაქს ცეკვავენ ამფიბიები, უნიჭო ცეკვას ათასნი სცქერენ.

ბანდილებში (ლაბირინთებში)

 

თითქოს სიზმრებს დავუზავდი და ვფიქრობდი, ეს მე მარგებს,
თითქოს გრძნობებს გავექეცი, ათასგვარს და მრავალ ქარგებს.

სიზმრად ვნახე ისევ რაღაც, ისევ შიგნით ვიწვი მწარედ,
სულმა კარი გააღო და ცეცხლის ტალღებს ისვრის, მთვარედ
მსურდა ზმანად გადაქცევა, გავუფანტო გულმდუღარედ
ღამის მარქვალას ვინც შესცქერს, დავუამო ცრემლნი ცხარედ
დამდინარი მის სახეზე, ვინც რომ ტირის, ვაჰ, მწუხარედ.

თითქოს სიზმრებს დავუზავდი, ღამე მექცა მშვიდ სავანედ,
თუმც ტყუილად ვოცნებობდი, ცა დამცინის, ეჰ, მრისხანედ.

ყოველ ღამე როცა მთვარე ამოდის და მეტყვის: „მალე,
გადაეშვი ბანდილებში, შეიცანი ყოვლის მხარე“.
მივადექი მხარეს სადაც, დის მდინარე მოჩხრიალე,
მის წყალს დალევ გავიწყდება რაც გადაგხდეს ავი, მწარე.
გავიფიქრე, დავლევ, მაგრამ მინდა ვიგრძნო სუნთქვის ძალა,
ვიგრძნო, მინდა ყველა გრძნობა, რაც ცამ გახსნა და რაც მალა.

ოცობოდება

მკერდში მხოლოდ ტკივილია და სიცოცხლის წამი
დის, ვით უხვი წყლით ღვარცოფი, უპეს ღალავს ნამი,
შენს სულს ვხედავ და ვკითხულობ, ვპოვე ვით სავანი,
თუმცა მწარე ტყუილია, ოცნებაა წყნარი,
ოცობოდებაა, მახე და ტევრი უღრანი.

შენს თვალებში ვხედავ ვნებას, თუმც გარს-გალავანი
გიცავს, გმალავს და სხვას აფრთხობს, ვკარგე დასაბამი,
თითქოს იგი არც ყოფილა, სიზმარია მთვრალი,
ღმერთებისებრ სხივმოსილო, ვგრძნობ, ეშმაკის კვალი
ვით ბობოქრობს, როგორ გებრძვის, გავუსწორე თვალი,
სჯობს, ამ გრძნობას არ მივენდო, არ გვწვდეს ცისგან ღალი,
ბულულები შეგვაწონის, არ დამძიმდეს ვალი;

მე კი სიზმრებს დავუზავდი, გარს აქვს შართქვინ-შალი,
მშვიდად მძინავს, ვაჰ, დღეები დამიმძიმდა, კარი
დაკეტეს და მოიხურეს, ტანჯვის მებრძვის ჯარი,
თითქოს სული ამომაძრეს, გადახვეწეს, ხარი
რქებით მძლავრად დავიჭირე, ხელს კი შემრჩა ქარი,
თითქოს მაღლით უქიანო დამცინის, ქვე ბარი
უკვე ლანდმა გადასერა, აღარ მიცავს ფარი,
ამ შეგრძნებამ’ც მიმატოვა, წივის ნაზი ქნარი.

 

 

Create your website with WordPress.com
დაიწყე