კონსტიტუცია, “ნაციონალური მოძრაობა”, “ქართული ოცნება” და სხვა გასაჭირი

PM & President2003 წლის 23 ნოემბერს, შემოდგომის ცივ დღეს, საქართველოს პრეზიდენტი, ედუარდ შევარდნაძე თანამდებობიდან გადადგა მრავალდღიანი საპროტესტო აქციების საპასუხოდ, რომელიც საპარლამენტო არჩევნების გაყალბებას მოჰყვა. პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი გახდა, კონსტიტუციის მიხედვით, პრალამენტის თავმჯდომარე, ნინო ბურჯანაძე. დაინიშნა ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნები, რომელიც 2004 წლის 4 იანვარს გაიმართა. საქართველოს მოსახლეობის თითქმის 100 %-მა პრეზიდენტად აირჩია მიხეილ სააკაშვილი, რომელსაც კონსტიტუციის მიხედვით ჰქონდა უფრო შეზღუდული უფლებები, ვიდრე დღეს, მაგალითად, არ შეეძლო პარლამენტის დათხოვნა.

ერთ-ერთი ჩვევადქცეული გამოსვლისას, მოქმედმა პრეზიდენტმა თქვა, პატივი უნდა სცეს ახალმა ხელისუფლებამ თამაშის იმ წესებს, რომლის მიხედვითაც მათ (ქართული ოცნების კოალიცია) არჩევნებზე გაიმარჯვეს. თამაშის წესებში, რა თქმა უნდა, იგულისხმებოდა მოქმედი კონსტიტუცია. თუმცაღა თუ მივყვებით მოვლენების თანმიმვდევრობას ვარდების რევოლუციიდან დღემდე, მივხვდებით, რომ ბ-ნი მიხეილ სააკაშვილი უკეთესი “მწვრთნელია”, ვიდრე “მოთამაშე” – 2004 წელს პრეზიდენტი საქართველოს მოსახლეობამ აირჩია 1995 წლის კონსტიტუციის მოქმედების პირობებში და იმ კონსტიტუციით მინიჭებული უფლებებით.  2004 წლის თებერვალში საკონსტიტუციო ცვლილებების ინიცირება მოხდა არალეგიტიმურ პარლამენტში. კონსტიტუციის შესწორების მიხევდვით იქმნებოდა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა, პრეზიდენტის უფლებებმა კი (როგორც დღეს პრემიერ-მინისტრი ივანიშვილი და მისი კოალიცია უკიჟინებს პრეზიდენტს და მისი მდივნობით შეკოწიწებულ ნაციონალურ მოძრაობას) დიქტატორული ხასიათი მიიღო, ანუ პრეზიდენტს მიეცა არჩევნებიდან 6 თვეში პარლამენტის დათხოვნის, ასევე მთავრობის დათხოვნისა (ანუ პრემიერის გათავისუფლება ნებისმიერ დროს) და ახლის  დანიშვნის უფლება პარლამენტის ნებართვის გარეშე.

“ქართული ოცნების” მთავრობა კი ცდილობს აირიდოს მოვლენების შემდეგნაირი განვითარება:

  • პრეზიდენტი რაღაცა მიზეზით ითხოვს მთავრობას;
  • პარლამენტი, ბუნებრივია, არ უმტკიცებს მის მიერ წარდგენილ პრემიერს;
  • პრეზიდენტი ითხოვს პარლამეტს და ინიშნება ახალი არჩევნები სამი თვის განმავლობაში;
  • ამავდროულად ქვეყანას, ამ სამი თვის განმავლობაში, მართავს სააკაშვილის მთავრობა, რომელსაც 5-10 პროცენტიანი ლეგიტიმაცია აქვს;

ახალ არჩევნებს თავისთავად ჩაატარებს ნაციონალური მოძრაობა, რომელმაც მდიდარი გამოცდილება დააგროვა არჩევნების გაყალბებაში. გავიხსენებ, 2008 წლის საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებს. თავისთავად, ეს ყოველივე გამოიწვევს, ხალხის დიდ უკმაყოფილებას და დესტაბილიზაციას.

თუმცა ვიდრე დაითხოვ ხალხის ნდობით აღჭურვილ მთავრობას და მიაყოლებ პარლამენტს, საჭიროა მიზეზი. ანუ მოფიქრება, თუ როგორ გაამართლოს დასავლეთის თვალში მთავრობისა და პარლამენტის დათხონა პრეზიდენტმა, მით უმეტეს, იმ პარლამენტისა, რომელმაც ხელისუფლება და მთავრობა დემოკრატიული არჩევნების გზით შეცვალა.

“მიზეზის შექმნას” ნაციონალური მოძრაობა ორი გზით ცდილობს:

  • საბოტაჟი/პროვოკაცია.
  • დემაგოგია და მცდელობა ივანიშვილის მთავრობის მიმართ მოსახლეობის დიდი ნაწილის უარყოფითად განწყობისა.

ფრონტი პირველი. პროვოკაცია 8 თებერვალმა აჩვენა;  გიგი უგულავა, გაღიზიანებული ხალხის მასაში შეიჭრა (რა თქმა უნდა, მთავრობის პასუხისმგებლობას ეს არ ამცირებს), ამან გამოიწვია ხალხის აგრესია მის მიმართ (გაიტყიპა თბილისის მერი). პრეზიდენტმა უარი თქვა  სახელმწიფო დაცვის სამსახურზე, მიზეზად კი დაასახელა, რომ მთავრობა კონსტიტუციური ცვლილების მხარდაჭერის სანაცვლოდ სთავაზობს დაცვას. განაწყენებული პრეზიდენტი პარლამენტის თავმჯდომარეზე, პრემიერ-მინისტრზე და ხალხზე (რადგან შეცდომა დაუშვა და არ აირჩია ნაც.მოძრაობა) სანდრას დაცვის იმედზეღა დარჩა.  ამავდროულად, შესაძლოა ვინმე თავზეხელაღებულმა გაბედოს და პრეზიდენტს ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენოს (როგორც უგულავას სცემეს). პასუხისმგებლობა, თავისთავად ეკისრება მთავრობას, რომელიც “ვერ უზრუნველყოფს პრეზიდეტის დაცვას”. ოპოზიცია, ანუ ნოსტალგიით შეპყრობილი ნაციონალური მოძრაპნა დაადანაშაულებს მთავრობას არაქმედითუნარიანობაში. გავიხსენებ ჩიორა თაქთაქიშვილის ბრალდებას, რომ 8 თებერვლის მოვლენები იყო პოლიციის უსუსურობა და ა.შ. მაშასადამე, რატომ არ უნდა დაითხოვოს პრეზიდენტმა, რომელიც ხალხზე და ქვეყანაზე ზრუნავს (თეორიულად) უმოქმედო და “არაკომპეტენტური” მთავრობა?!

ფრონტი მეორე: დემაგოგია და მოსახლეობის განწყობის შეცვლას.
ამ ფრონტზე იბრძვის როგორც უნიჭო დემაგოგები და სიკოფანტები, ასევე ნიჭიერი დემაგოგი სააკაშვილიც საკუთარი “საპნის ოპერებით”, რომ ივანიშვილი ცდილობს საქართველოს რუსეთთან რაღაცას (პრეზიდენტმაც არ იცის რას);  ვბრუნდებით წარსულში –  ბათუმში ჩამქვრალია გარეგანათებები, პოლიციელები ქრთამს იღებენ, კრიმინალმა იმატა რადგან ამნისტირებულ იქნა უამრავი პატიმარი (მაგრამ ამავდროს კანონზე ხელი არ აქვს მოწერილი და, შესაბამისად, პატიმრებიც ციხეში სხედან); არ შენდება ლაზიკა; არ შენდება იუსტიციის სახლები; ხდება ოპოზიციის პოლიტიკური დევნა, თანაც ეს ივანიშვილის მითითებაა (თან ივიწყებენ, რომ ოპოზიცია მხოლოდ “ნაციონალური მოძრაობა” არაა); ხელებს უგრეხენ დეპუტატებს, მაგრამ ფაქტებს ვერ ასახელებენ; ყველაზე საინტერესო ბრალდებაა, რომელიც, ალბათ, უხეირო ტყუილის ისტორიაში ჩაეწერება, შრმდეგი:  წინასაარჩევნო დაპირებებს ვერ ასრულებენ. ალბათ იმიტომ, რომ ამ ბრალდებას უყენებ კოალიცისა მაშინ, როდესაც მთავრობა არაა დამტკიცებული და პარლამენტის პირველი სხდომაა;  ნაციონალები კი ითხოვენ, რომ 4 წელიწადზე გათვლილი გეგმა შესრულდეს 100 დღეში.

ნაკლებად სავარაუდოა, ხალხის განწყობა იმდენად შეიცვალოს, “ნაციონალური მოძრაობა” ხელისუფლებაში მობრუნდეს. თუმცა სააკაშვილი და მისი გუნდი არასდროს დიდად არ ზრუნავდა შიდა აუდიტორიაზე, მთავარი ხომ საზღვარგარეთელი მეგობრებისა და მოკავშირეების დარწმუნებაა, საქართველოში სიტყვის თავისუფლები იზღუდება და დემოკრატია რეგრესს განიცდის.

შევეცადე ობიქტური ვყოფილიყავი. თუმცა ბუნებრივია, არ გამომივიდა.

სტუდენტები მივდივართ აქციაზე!

სოლიდარობის აქციახშირად მითქვამს: არაფერს ვაკეთებ, ჯერ-ჯერობით სტუდენტი ვარ.

ეკონომიკის ენაზე სტუდენტები არიან ადამიანური კაპიტალი შემადგენელი ნაწილი, რომელიც ქვეყნის ეკონომიკური განვითარებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი ფაქტორია. გარდა ამისა დღეს მივხვდი, რომ ფრაზა “არაფერს ვაკეთებ” არ არის მართებული.

15:00 საათზე დაგეგმილ აქციას თსუ-ს პირველ კორპუსთან, შევუერთდი ოთხის წუთებზე,მეგობრებთან ერთად. აქტივისტები, აპარტიულები თუ პარტიულები,  ყველა ერთად, ვაპროტესტებდით ძალადობას პენიტენციალურ სისტემაში, და საერთოდაც, ვაპროტესტებდით ძალადობას. აქციის მთავარი დევიზი იყო: ” უმთავრესი ღირებულებაა – ადამიანი”.  რამდენჯერმე ითქვა გამომსვლელების მიერ, აპარტიულობისა და სოლიდარობის თაობაზე;

განსაკუთრებით დამამახსოვრდა ერთი შემთხვევა: ერთ-ერთი აქტივისტი ( “ქართული ოცნების” მაისური ეცვა) გააღიზიანდა, რადგან დაინახა “ნაციონალური მოძრაობის” მაისურით მოსული სტუდენტი, თსუ-ს პირველი კორპუსის კიბეზე მდგომმა ერთ-ერთმა გამომსვლელმა კი (თუ არ ვცდები “ნარინჯისფერი კლუბის” წევრი იყო) მოუწოდა ყველას განურჩევლდ შეხედულებისა, პარტიული კუთვნილებისა შეერთებოდა აქციას.

აქტივისტები გავემართეთ საზოგადოებრივი ტელევიზიისაკენ. ვსკანდირებდით, “გააშუქე, გააშუქე!”. (საზოგადოებრივი ტელევიზია ხალხის ფულით ფინანსდება, ამიტომაც ევალებათ ობიექტურად გააშუქოს მოვლენები, ჩვენ კი გვაქვს უფლება მოვთხოვოთ ეს).

საზოგადოებრივი მაუწყებლობის ოფისიდან სტუდენტობა დაიძრა  მოდულის შენობისაკენ. ამ დროს მე სახლში ვიყავი. დავინახეთ თუ არა მე და ჩემმა მეგობარმა სტუდენტური მსვლელობა (არ გამომიცვლია, სახლის ტანსაცმელით, გავვარდი) იმ წამსვე შევუერთდით ორივენი.  გზად დავინახე მოხუცი ტიროდა, მეგობარმა მითხრე ეს ერთეული შემთხვევა არ ყოფილაო.
დაახლოებით ათს წუთები აკლია, ჩემი მეგობარი კი ფეისბუქზე პოსტავს, “რუსთავი 2” აქციის ორგანიზებას “ქართულ ოცნებას” აბრალებს.
დღეს, პირველად შევიგრძენი რა ძალა აქვს სტუდენტს, რა თქმა უნდა, თუ მოინდომებს.

ღამის კოშმარად ქცეული მეჩეთი

Image

მოცემულ ფოტოზე გამოსახულია მეჩეთი, რომელმაც ესოდენ დიდი დისკუსია გამოიწვია ქართულ საზოგადოებაში, განსაკუთრებით, ბათუმელებში.

ბათუმში, როგორც თბილისში, მრავალი რელიგიური ნაგებობაბაა – სინაგოგა, კათოლიკური და გრიგოლიანური, ქართული და რუსული მართმადიდებლური ეკლესიები და, რაღა თქმა უნდა მეჩეთი (ჯამე) ქუთაისის ქუჩაზე. თუმცაღა მიუხედავად ამისა იმ ფაქტმა რომ ბათუმში კიდევ ერთი მეჩეთი უნდა აშენებულიყო ხალხში უკმაყოფილება გამოიწვია (მურმან დუმბაძეს კი რესპუბლიკური პარტია დაატოვებინეს).

აზიზიეს მეჩეთი, ისევე როგორც, ქობულეთის რაიონში  და ახალციხეში, რაბათის ციხეში, მეჩეთის რესტავრაცია ქართულმა მხარემ (მთავრობამ) მას შემდეგ იკისრა, რაც მიღწეულ იქნა შეთანხმება თურქულ მხარესთან მათ ტერიტორიაზე არსებული ქართული ძეგლების აღდგენა-რეკონსტრუქციისა. თუმცა ამ შეთანხმებამ ჯერ საპატრიარქო გააღიზიანა, ხოლო შემდეგ ქართული საზოგადოება.

ერთი შეხედვით უწყინარ და სამართლიან ხელშეკრულებას არ უნდა გამოეწვია ამდაგვარი რეაქცია, მაგრამ ქართული მხარის არგუმენტები თუ რატომ არ უნდა აშენდეს  ახალი მეჩეთი ბათუმში, მიუთითებს საზოგადოების მოტივაციას:

  • ის ტერიტორიები ხომ საქართველოს იყო… (ამიტომ უფლება უნდა მოგვცენ წინაპირობების გარეში აღვადგინოთ ჩვენი ძეგლები იქ, რომელიც უდაოდ მნიშვნელოვანია ქართველებისთვის, თუმცა თურქებისთვისაც ხომ მნიშვნელოვანია მათი კულტურულ-ისტორიული მემკვიდრეობა აქ);
  • საქართველო ქრისტიანული ქვეყანაა და ჯამე რატომ უნდა ავაშენოთ?! (თურქეთი მუსლიმური ქვეყანაა, მაგრომ გვავიწყდება, რომ ორივე ქვეყანა სეკულარულია და არა თეისტური).
  • რატომ უნდა ავაშენოთ იმ ქვეყნის ჯამე, რომელიც სამასი წელი ბატონობდა აჭარაში?! (მაჰმადიანები მხოლოდ თურქები არ არიან და მონოპოლია არ აქვთ ამ რელიგიაზე);
  • თურქებს უნდოდათ დიდი ჯამე აეგოთ საქართველოში რათა საზღვრიდან გამოჩენილიყო. (სურათს თუ დააკვირდებით, ამ შენობას სიდიდის არაფერი ეტყობა);
  • არის ერთი მეჩეთი მოქმედი და საკმარისი არაა?! (ქართველ მუსლიმებს არა აქვთ უფლება აშენდეს კიდევ ერთი მეჩეთი, მაშინ როდესაც უამრავი მართმადიდებლური ეკლესიაა აჭარაში?!);
  • რატომ უნდა აშენდეს თურქული ბატონობის სიმბოლო საქართველოში?! (მაშინ დავანგრიოთ თბილისის ის უბნები, რომლებიც რუსეთის იმპერიისა და სსრკ-ს ბატონობის პერიოდში აშენდა, დავანგრიოთ საქართველოს პარლამენტი, ფუნიკულიორი სპორტის სასახლე და ა.შ.).

ამდაგვარი არგუმენტები უსასრულოდ შეიძლება ჩამოიწეროს, რომელსაც მოეძებნება კარგი კონტრარგუმენტი გასაბათილებლად.

საქმე კი სხვა რამეშია, უბრალოდ ქართველები, რაც არ უნდა ვილაპარაკოთ, არ ვართ რელიგიურად ტორელანტურები და, საერთოდ, უმცირესობების მიმართ არ ვართ შემწყნარებლები. მართმადიდებლობა ითვლება ქართველების რელიგიად მაშინ, როცა საქართველოში ცხოვრობს არამართმადიდებელი ქართველებიც. გვინდა მივიღოთ ყველაფერი ჩვენი მხრიდან დათმობის გარეშე, რაც, ვფიქრობ, არ ბავშვურ ჭირვეულობას ჰგავს.

ავტობუსმა გამასწრო!

რამდენიმე დღის წინ, მეხუთე თუ მეექვსე მცდელობაზე, როგორც იქნა, საბოლოოდ, ჩავაბარე პრაქტიკული გამოცდა მართვის მოწმობის ასაღებად. ალბათ, იტყვით სად სათაური და სად ეს ამბავიო, მაგრამ ცოტაც მოითმინეთ და მიხვდებით თუ რას ვგულისხმობ. საქმე ქართველების მენტალიტეტშია, მათ ოსტატობაში აღიქვან სინამდვილე ისე როგორც მათ სურთ და არა ისე როგორც არის.
დაახლოებით ერთი თვის წინ ჩავაბარე თეორიული გამოცდა საპატრულოში, საინტერესო არა ეს ფაქტი, არამედ შემდეგშია: ვიდრე გამოცდაზე გავიდოდი უამრავმა ადამიანმა დამარიგა თუ ვისთან ჩამებარებია სანდროსთან თუ ერეკლესთან (სახელები პირობითია). ზოგი მირჩევდა ერეკლესთან გადი პრაქტიკულზეო, სანდრო ჩაგჭრის, ზოგი კი პირიქით მირჩევსა. სასაცილოა – ჩემი ტარების მასწავლებელიც კი რაღაც მითებს თხზავდა თუ როგორ აჭერენ გამომცდელები სპეციალურად “ცეპლენიას”, რათა ჩაიჭრან და ვერ აიღონ მომავალმა მჭღოლებმა მართვის მოწმობა.
ამ შემთხვევამდე უფრო ადრე, 2009 წელს, როცა თსუ-ში ჩავაბარე, გამოუცდელი სტუდენტი დავრეგისტრირდი “თსუ-ს ფორუმზე” კარგი ლექტორების არჩევის მიზნით და, რაღა თქმა უნდა, უმეტესწილად დავუჯერე უფროსკურსელ სტუდენტთა რჩევებს – ავიჩიე პოპულარული ლექტორები.
თუმცაღა ამ წლების განმავლობაში მივხვდი, არავის არ უნდა ენდო მხოლოდ პირად გამოცდილებას, მით უმეტეს თუ საქართველოს მოქალაქე ხარ; პირველი, პრაქტიკული გამოცდა ორივე გამომცდელთან გავიარე (ორივესთან ჩავიჭერი) და ორივენი შესანიშნავი ადამიანები აღმოჩდნენ, ნამდვილად არ უხაროდათ ვინმე თუ იჭრებოდა გამოცდაზე (ვის უხარია ერთი და იგივე იდიოტის ხუთჯერ თუ ექვსჯერ ხილვა?!), მერე მეორეც, უნივერსიტეტში ჩვეულებრივ ის ლექტორები უფრო მომწონდა ვისზეც მეუბნებოდნენ რომ ნიშანს აკლებს, სტუდენტებს აწვალებს, არ ვარგა.
ორივე ზემოთ აღწერილ სიტუაციებს საერთ ერთი აქვთ, საზოგადოებრივი წნეხი, კერძოთ პრაქტიკულზე ჩაჭრილ პირებს, სცხვენოდათ რა, ეთქვათ გამოცტზე ჩაჭრა მათი ბრალია, გამომცდელებზე რაღაც სისულეებს თხზავდნენ:
– შუა გზაში მანქანა გამიჩერა.
– ვთქი გარაჟში სექსუალურად ჩავაყენეო და გადმომსვა.
– აღმართზე ცეპლენიას აჭერდა.
და ა.შ
რაც შეეხება ლექტორებს აქაც იგივეა, ვერ მიიღეს რა მარტივად სასურველი ქულები, რადგან იოლად აღარაფერი გამოგივა ადამიანს (გამონაკლისის გარდა), ათასი მითი შეთხზეს მათზე. ასე მაგალითად, პირველ სემესტრში ინგლისურის ლექტორს მოვუგონე გათხოვდა-მეთქი და მეორე სემსეტრის ბოლოს კურსელმა მაღლივ კორპუსთან გამოცდისას მომახალა – როგორ გაგითხოვდა ლექტორიო.
ქართველებს განსაკუთრებით გამძაფრებული აქვთ “უდანაშაულობის” გრძნობა, არასდროს მათი ბრალი არ არის რამე თუ მოხდა, ყოველთვის ვიღაცაა დამნაშავე, როგორ შეიძლება მათი ბრალი იყოს ისინი ხომ სულ უფრთო ანგელოზები არიან. ერის ეს თავისებურება, ენაზეც აისახა, ამიტომ ვამბობთ ავტობუსმა გავგასწრო და არა ავტობუსზე დამაგვიანდა.

საქართველოს მოდა

ადამიანი რის ადამიანი იქნება რაღაცა, რომ არ მოსწონდეს?!
ყოველთვის კრიტიკულები უნდა ვიყოთ; ყოველთვის დაკვირვებულები; არგუმენტების მოძიება საკუთარი სიმართლის დასამტკიცებლად არ უნდა გვიჭირდეს (რა გინ დებილობას ამბობდე); საკუთარი აზრი უნდა გაგვაჩნდეს და, ამავდროულად, ჩვენი აზრები მასის აზრებს უნდა ემთხვეოდეს (მაგრამ მაინც საკუთარი ჰქვია).
უეცრად, გაიფიქქრებ, მოდი მართლა კრიტიკულად შევაფასებ არსებულ ვითარებას, თავისუფლად გამოხატავ საკუთარ აზრს, იტყვი რომ ეს ასე არ უნდა იყოს – ზოგჯერ შეეწინააღმდეგები საყოველთაოდ აღიარებულ ღირებულებებს, რომელიც სტერეოტიპებადაა ქცეული – მაგრამ, ჰოი საოცრებავ, შენი ახლობელი – კურსელი, ჯგუფელი თუ მეგობარი – გეტყვის:
— ჩუ, ეგრე ნუ ამბობ, რას იტყვის ხალხი?!
ამის შემდეგ კი მას ისევ ეგონება, რომ თავისუფალი პიროვნებაა, საკუთარი მე გააჩნია, მისთვის არავითარი აზრი არა აქვს სხვის აზრებს და სხვა სისულელეები.
რაც შეეხება არგუმენტებს, ისინი ისეთივეა როგრც მათი აზროვნება – მასიდან ამოკრებილი, გადამუშავებული და ისევ მასაში გავრცელებული:
— იცი რა? გეობა მოდაშია ცნობილი რომ გახდე, აამიტომაა ბევრი გეი”
ანდა
— დღეს, ლიბერალიზმი იმდენად მოდაშია რომ ყველა ლიბერალია.
ამავდროულად, ვერ ამჩნევენ რომ ლიბერალთა რიცხვი უფრო ნაკლებია, ვიდრე ე.წ. “კონსერვატორთა” რაოდენობა, რომლებიც, თითქოს, ჩვენს ქვეყანას გადაჯიშებისგან იცავენ, ის კი ავიწყდებათ გარეთ 21-ე საუკუნე რომ დგას და მე-7 საუკუნის დოგმეით ცხოვრება უაზრობაა.
და ბოლოს, ასეთი ადამიანებისგან შემდგარი ხროვა გამოვა ქუჩებში გარეთ და დემოკრატიას მოითხოვს (რა თქმა უნდა, ამ მიზნის მისაღწევად აუცილებელია პრეზიდენტი გადადგეს ან პარლამენტი დათხოვნილ იქნეს, ხოლო ვინ მოვა აზრი არა აქვს, ბოლოს და ბოლოს, ისევ გამოვლენ და ისევ მოითხოვენ “დემოკრატიას”), თვითონ რომ ეშინია თავისუფალი აზრისა – ვაი და, საქართველო გადაჯიშდებაო, ამაზე ყურადღებას არ ამახვილებს…
ასე რომ საქართველოში ბევრი რამაა მოდაში, ზოგიერთები კი გულდასმით მისდევენ ამ მოდას, მაგრამ ეს არც გეები, არც ლიბერალები და არც პროგრესის მსურველები არ არიან….

უფლება წავიდე

“რამდენი ადამიანიც არსებობს იმდენი აზრიაო”.
თუ თითოეული ადამიანი თვლის, რომ მისი აზრი ჭეშმარიტებაა, მაშინ 6 მილიარდი ჭეშმარიტებაა დედამიწაზე; ამიტომ ვერავინ მოსთხოვს მეორეს აღიაროს სხვისი ჭეშმარიტება, რა თქმა უნდა, თუ ერთმანეთის აზრები არ ემთხვევა.
იგივე შეიძლება ითქვას ქრისტინულ რელიგიებზეც, რამაც საქართველოში აგრესიული სახე შეიძინა და ძალადობრივი, ძალმომრეობითი გახდა.

რამდენი ფაქტითაა შესაძლებელი დაამტკიცოთ, რომ ქართველი მართლმადიდებლების ერთი ნაწილი კომუნისტური პარტიისებრ ცდილობს თავს მოგვახვიოს საკუთარი ჭეშმარიტება სხვებს, ერთი კი ავიწყდებათ, რომ ღმერთმა ადამიანებს თავისუფალი გონება და მოქმედების უნარი მისცა და არაძალდატანებით მოუწოდებს გაერთიანდნენ და აღიარონ მისი მოძღვრება.

ქრისტემ თქვა: ვისაც არ გინდათ წადითო. ამიტომ მოვუწოდებ მოძალადეებს დაიცვან ჩემი უფლება წავიდე!
ლიბერალიზმი და ქრისტიანული მოძღვრება ემთხვევა: ადამიანს თავისუფალი არჩევანის უფლება აქვს. სხვებმა კი პატივი სცენ თითეულ თავისუფალ არჩევანს და ნუ ჩათვლიან, რომ თავისუფლება არის ეშმაკი, ბოროტება, ანდა ქვეყნის გადაგვარება.

გრძნობა უსიყვარულოდ


იცით, რას გრძნობს ადამიანი როდესაც უყვარდება?!
ალბათ იცით, ზოგმა წიგნებიდან – პოეზია, პროზა, – ზოგმა სერიალიდან: სული ეხუთება, მისი ჩახუტება, კოცნა–ამბორი უნდება, მის გარეშე ვერ ძლებს;  დეიდაშვილისგან: „მილიონი ჭიანჭველა დაღოღავს მუცელში და არ ჩერდება, გული ყელში გებჯინება – გინდა იტირო, იყვირო, მაგრამ არც ერთი გამოგდის და არც მეორე“; გურული ბიცოლასგან: „ ყიდულობ ფეხსაცმელს, ფიქრობ, მას თუ მოეწონება“.

როდესაც შემიყვარდა არც კი ვიცოდი, რომ მიყვარდა. სამი წელი განვლო გაურკვევლობამ და ბოლოს დედაჩემმა გამომაფხიზლა და მეგობრებში გოგოებზე წამოჭრილი თემის განხილვისას საჯაროდ განაცხადა:

–       გიორგი მხოლოდ ერთი გოგოს სახელის ხსენებისას წითლდება.

და წარმოთქვა მისი სახელი, – მეც გავწითლდი.

ჩემს დასა და დეიდაშვილს თავზარი დაეცა,  რადგან იმ გოგოსთან ერთად ვიზრდებოდი, თითქმის ერთი ოჯახის წევრები ვიყავით; ჩემი დისთვის ის მოვლენა, რომ ბავშვობის მეგობრები ვიყავით დამაბრკოლებელი ფაქტორია სიყვარულში (სამწუხაროდ იმისთვისაც).

ამ ამბის შემდეგ დადგა მეორე ეტაპი – როგორ გამემხილა ჩემი გრძნობა მისთვის.

ამის მოფიქრება–დაგეგმვაში ექვსი თვე გავიდა.

მანამდე მხოლოდ ვირტუალური კავშირით ვჯერდებოდი, სკაიპი, იშვიათად, „ოდნოები“.

ყოველი საუბრის დროს წარმოუდგენელი სიამოვნება მეუფლებოდა და თავს ბედნიერად ვგრძნობდი; ათასგვარ სასიამოვნო ოცნებებში ვეფლობოდი, მაგრამ ჩემი დის შეძახილი „გიორგი დაივიწყე“ ოცნებას ტალახის გროვად აქცევდა ხოლმე.

დადგა ზაფხული და ამასობაში ჩემი სიყვარულის ამბავი მთელმა ოჯახმა გაიგო, განსაკუთრებით ეს ამბავი დეიდაჩემს ესიამოვნა.

არდადეგები დამეწყო.

ჩასვლისთანავე სახლში მხოლოდ ერთი კვირა დავყავი და ქობულეთში გავქუსლე – იქ მუშაობდა და მეც მინდოდა, როგორმე ახლოს ვყოფილიყავი მასთან; მე კი ეს შორისშორი სიყვარული და „ტრფობა“ მაკმაყოფილებდა.

ქობულეთში ორი თვე დავყავი და ვერაფერი მოვახერხე. მართალი რომ ვთქვა, სიტუაცია არ დაწყვა გამემხილა სიყვარული. დავბრუნდი სახლში, მაგრამ მობილურით ხშირად ვურეკავდი და ვესაუბრებოდი, ახალ ამბებს ვცვლიდით (სულერული ხერხია).

დადგა სექტემბერი. მოახლოვდა უნივერსიტეტში გამგზავრების დრო. არ მიდოდა, ისე წავსულიყავი დედაქალაქში მისთვის არაფერი მეთქვა. ამიტომ გავქუსლე დედულეთში, სოფელში  (ჰო, მართლა, ის გოგო დედაჩემის სოფლიდანაა). იქ გავიგე, ვიღაც მოსწონდა, სამწუხაროდ, ის პიროვნება მე არ ვიყავი. ყველაზე უარესი – მე მეკითხებოდა თუ რა უნდა ექნა იმსათან დაკავშირებით, მე არ ვპასუხობდი.

წამოსლის წინ (მთელი დღე იმის სახლში ვატარებდი, ბაბუაჩემის სახლის მეზობლადაა), გაცილება ვთხოვე და როგორმე თემა სიყვარულზე ჩამოვაგდე.

ვუთხარი:

–  მიყვარხარ.

ეცინება

–  მართლა მიყვარხარ, – დავსერიოზულდი.

– ვიცი, – ეცინება.

მესამეჯერაც გავუმეორე.

ნახევრად ღიმილიანი ნახევრად სერიოზული სახით მომიგო:

–  გიორგი, ეს რომ ვინმემ გაიგოს გაეცინება.

ისიც, როგორც ძმას ისე მიყურებდა და არც კი დაიჯერა, ეგონა, როგორც ყოველთვის, ვხუმრობდი.

ერთკვირიანი გამოფხიზლებისა და დეპრესიის შემდეგ დავისახე ახალი მიზანი – სწავლა, მაგრამ მე მგონი, ეს მიზანიც ჩემი სიყვარულივით მმიედინება.

 

Create your website with WordPress.com
დაიწყე